dinsdag 21 juli 2015

Groeten en groenten

Wij zitten hele dagen aan zee, hier! Niet fysiek, helaas. Maar we walvissen, dat is ook heel wat. Met een beetje geluk kunnen alle liefhebbers van de Mind the Whale schooltas aan de slag vanaf 4 augustus.

Intussen niet veel nieuw naaiwerk onder de zon. Buiten een mislukte cowboy-achtige zonnehoed en wat saaie tassen voor de inrichting van de auto, die het bloggen niet waard zijn. Maar we genieten ook wel van de zomer en van alles wat daarbij hoort! Vrienden met een zwembad in de tuin. Truien die enkel de binnenkant van de kast zien. Groenten. 

Fruit, véél fruit. En daar bouwen we in een gestolen moment dan iets grappigs mee! Een jarige vriendin, wat foto's, een vrolijk lied van een Kapitein. (Die gelukkig voor deze montageleek heel goed in de maat zingt.)


De kans is klein dat u Anneke vandaag tegenkomt. Maar mocht het zo zijn: ze verdient - naast een berg lekkers uit de tuin - ook dikke zoenen!

donderdag 2 juli 2015

Gaatjesdag

We vierden een mijlpaaldag deze week. Mijn Livjelief is geen kleuter meer. En ze weet al jaren donders goed wat daarbij hoort: oorbellen! Ze zat nog maar 1 week in de instapklas toen ze me al vroeg wanneer dat mocht, in het spoor van een toen al oorgewijs gepiercet klasgenootje. We prikten een afspraak op oneindig: "Als je naar het eerste leerjaar gaat." Ik vermoed dat ik er toen van overtuigd was dat dat moment de beste gezinnen overkomt, maar niet het mijne. Of zoiets.

Maar kijk. Gaatjesdag brak aan. En het werd ongepland een dag die zijn naam in elke zin van het woord waardig was. Ik maakte een gaatjesjurk voor de gelegenheid. Met de wondermooie satijnen zwanen, een samenwerking tussen Bambiblauw en de Melkbrigade. Ik ben helemaal verkocht. 

Ik maakte er iets erg zomers van. Ik probeerde eens een ander soort van overlap en liet de panden kruisen onder de oksels. De stof leent zich daar pima toe.

zwanen Bambiblauw

Op de rug zit een split met strikje in het rugpand, die een smal strookje rug bloot laat.

zwanen Bambiblauw

zwanen Bambiblauw

Aan de voorkant liet ik de panden samenkomen onder een vals knopenpad.

zwanen Bambiblauw

zwanen Bambiblauw

We gaven het dametje een gevlochten 'balletdot', zoals zij dat noemt. En we plantten haar op de fiets - het korterittenvoornemen ook in juli waar makend - richting station, op weg naar de juwelier.

zwanen Bambiblauw

Luttele uren voor ons vertrek gaf Liv 'gaatjesdag' nog een andere dimensie. Ze wisselde vorig jaar al twee ondertanden. Maar het ivoor dat nu uit haar mond tuimelde, zorgde pas echt voor een lagereschoolkindjesmond.

zwanen bambiblauw

Ze wilde zilver met blauwe steentjes, Prinses Gaatjes. Omdat de mevrouw van de winkel vond dat dat goed bij haar ogen past. We kuierden naar Barboèk voor lectuur-met-koffie. We kozen haarspeldjes en slippers. En Liv vond alles heerlijk want 'het is mijn kiesdag en ik mag echt alles kiezen.' Gelukkig kennen we haar als een kind met bescheiden dromen.

zwanen bambiblauw

Het laatste gaatje van de dag, was voor een ander Livje. Ik had anderhalve meter zwanenstof, knipte puzzelgewijs, en haalde uit de overschot - met behulp van bijpassend effen blauw - wonderwel nog een tweede jurkje. Voor deze zotte doos.

zwanen Bambiblauw zwanen Bambiblauw

Kleine Liv is drie en weet hoe dat moet, je eisen stellen. 'Een danskleed' is in haar ogen het uniform van alledag. Ligt er iets anders klaar, dan is dat tegen de regels, en dat zal je geweten hebben. Ik bezorgde het gezin extra ruimte voor rustige ochtenden.

zwanen Bambiblauw zwanen Bambiblauw

De jurk mocht 'danskleed' heten van kleine Liv. En wordt, hopen we, een gevechtsvrij kledingstuk.

Op de rug vond ik eindelijk ruimte voor een 'Pinterestdetail' dat ik al jaren mentaal heb genoteerd. Een jurk-met-een-hartje. Dat hartje verscheen spontaan tussen die zwanenhalzen, ik hoefde alleen maar uit te voeren wat de stof aangaf. Twee blauwe drukknopjes bovenaan maken het helemaal af.

zwanen Bambiblauw

zwanen Bambiblauw

Twee Livjes, twee maatjes, twee dames in jurken met gaatjes: we noemen het een glimlachdag!

donderdag 25 juni 2015

Mind the Whale

“Elk moment is een goed moment voor een nieuw begin.” Die zin vond ik niet op een van de vele quotes-pinboards. Maar ik ben er vrij zeker van dat hij er wel ergens te vinden zal zijn. Doorgaans ben ik betrekkelijk goed in het verzinnen van redenen waarom dit moment dan misschien toch niet hèt moment is. Maar laat ons zeggen dat ik het er vandaag op waag.

(Een blog toont geen handschrift op papier, en maar goed ook. Ik vrees dat ik u een bibberig kattebelletje zou presenteren, op een vel gewafeld van de klamme handen.)

Laat ik beginnen met wat ik vandaag graag wil laten zien: een boekentas. Liv is zes en gaat – als we even over de zomer heen springen – naar het eerste leerjaar. Ik hoorde gisteren nog van de juf dat dat allemaal best gaat lukken. Dus tekende ik, haar grote stap in gedachten, een lagereschooltas met ruimte voor al haar plannen.

MTW_boekentas2 (1)

Met een front verdeeld in schuine vlakken. En een voorzak die de schuine lijnen accentueert.

Mind the Whale - schooltas

Met stevige rugriemen vervat in een ‘accolade’. (Een woord dat ik was vergeten maar dat in die lagere school vast terug aan bod komt.)

Mind the Whale - schooltas

De tas heeft twee ruime vakken voor mappen en proviand, en een tussenvak voor het smallere papierwerk. Ik deed navraag bij lagereschool-kinderen-hebbenden en de tas zou, qua vulbare inhoud, ruimschoots moeten volstaan voor de lagere school.

Mind the Whale - schooltas

Aan de zijkant zitten twee ritsen, die een mooi detail vormen op de zijkant van de tas, en die een beetje een speciale functie hebben.

Mind the Whale - schooltas

De koter die de boekentas in gebruik neemt, merkt er waarschijnlijk weinig van. Maar ik wilde heel graag een schooltas met biaislint rondom, omdat je dan – ik toon het later nog – heel mooi kunt spelen met stoffen en kleuren. Zo’n biais rondom is erg moeilijk te bevestigen als de tas al vorm krijgt, en je niet over een industriële naaimachine beschikt. Dat resulteert in veel gewring. En ik hou niet van gewring.

Dus tekende ik een tas die tijdens het maken heel lang een platte, vrij goed handelbare lap blijft…

Mind the Whale - schooltas

… en als ze klaar is rits je ze in elkaar en tadaaaaa… een boekentas!

Mind the Whale - schooltas

Ik liet de tas zien aan de individuele leden van mijn immer eerlijke en aanmoedigende ‘klankbordgroep’.

“Oh, die punt op de rug, wat een mooi detail, ik zou ze alleen daarvoor maken.” Zei er eentje.

“Oh zeg, ik ging geen boekentassen meer maken, maar als ik dit zie, krijg ik toch weer zin. Alleen die ‘accolade’ op de rug is niet mijn ding, maar die kan je denk ik weglaten?” (ja hoor) Zei een tweede.

Ik sprokkelde wat moed bij elkaar en spring binnenkort een misschien logische sprong op mijn pad in naaiblogland.
Van toonblog naar blog met handleidingen.
Van blog met handleidingen naar een succesvol jurkpatroontje voor Van Katoen (binnenkort ook opnieuw verkrijgbaar.)
Dan naar Zo Geknipt!
En van Zo Geknipt! naar Zo Geknipt!2.

En nu geef ik mezelf wat ruimte om af en toe een los digitaal kooppatroontje te lanceren. Ik vond een toffe job  – waarover later ook vast nog meer. Ik gaf mezelf 1 dag in de week cadeau, en stil daarmee mijn honger naar tijd om te doen wat ik het liefste doe. Niet met de bedoeling daar ooit al mijn dagen mee te vullen. Maar laat ons zeggen dat het het ‘geheel compleet’ maakt. Of zoiets. En intussen blijf ik hier gewoon vrolijk bloggen.

Dus. Begin augustus: een boekentaspatroon voor de lagere school, en half augustus ook eentje op kleutermaat.

Mind the Whale. He’s coming. Soon!

Mind the Whale - schooltas

dinsdag 23 juni 2015

Over #korteritten, halflange ritten en nog een prijs

Ik vermoed dat dit de laatste korte-ritten-blogchallenge-tussenstand zal zijn. Want vandaag rolde er al een ‘spurt-naar-de-eindmeet’ mailtje in mijn mailbox, en ik moet nog de tijd vinden om al mijn achterstallige kilometers in te vullen. Wat op zich geen ramp is natuurlijk: ons tussentotaal staat op 8658 km en - er vanuit gaand dat ik niet de enige ben die er een discontinu invulpatroon op nahoudt - kan dat nog wel wat stijgen. Wees gerust: ik heb een goede agenda en ik breng dat allemaal nog in orde!

Hoe het gaat? Het gaat betrekkelijk goed. Want ik slaagde erin om voor twee van mijn pijnpuntritten de fiets te gebruiken, en ik genoot er nog van ook. De eerste is een ritje naar de winkel waar ik steeds last-minute cadeautjes scoor. (En op een of andere manier heb ik behoorlijk vaak last-minute cadeautjes nodig: een goed korterittenplan vraagt best wat time-managementskills merk ik.) Maar ik trakteerde mezelf op nieuwe fietstassen, en last-minute cadeautjes passen daar prima in.


De tweede vaste rit heet ‘Naar Anneke’. Anneke, moeder van Kleine Liv, van Siebe en van Ferre (die ook eens op ‘Riet haar internet’ wil) zal ik gemiddeld toch wel minstens een keer per week bezoeken. Ze woont met de wagen iets meer dan 5 km van me vandaan. Maar met de fiets: 4! Want vlak bij ons huis vertrekt een geasfalteerd oud treinspoor en dat leidt bij wijze van spreken tot aan Annekes voordeur. Dus het is volgens korterittennormen een twijfelgeval… maar als we flink zijn, dan telt het mee.

Ikzelf, een fietstocht en de twee dochters, ik ben daar niet altijd fan van. De competitieve gedrevenheid van Zanne gecombineerd met een dromerige babbelzieke Liv, dat is het niet. Dat zorgt meestal voor een combinatie van aanmanen van het tatertje vlak voor je wiel, en paniekerig instructies schreeuwen naar die stip 1 km voor je. Ik vermoed dat mijn buren dat intussen weten…

Maar die 4 km naar Anneke, die liepen prima! Zo’n geasfalteerde spoorweg, dat is een gerief. Buiten wat ‘goed aan de kant’ hoefde ik helemaal niets te brullen, en de kinderen genoten van lang rechtdoren en kijken naar koeien. Zoiets.


We stopten om te kijken naar een uil.


We stopten omdat Liv even wilde bidden. (Echt).


Enfin, we fietsten naar Anneke en we fietsten terug. En we gaan dat nog doen.

Verder werd ik deze week nog echt heel erg doorregend. Maar ontdekte ik wel dat mijn fietsjas prima doet waar hij voor dient.

Ik zei ‘de laatste post’ maar ik lieg! Want ik maak op het eind uiteraard nog mee bekend wie er iets won. Je bent nog steeds welkom om ons groepje te vervoegen: elke kilometer telt. En elke bloggroepdeelnemer maakt kans op onze prijzen, dus ook op een exemplaar van Zo Geknipt!2. Wat dat nu met fietsen te maken heeft? Weinig. Maar er staat wel een fietstas in! Misschien een easy prijs, maar u kunt hem toch maar mooi winnen.

maandag 8 juni 2015

Over #korteritten en koude beentjes: prijs nummer 1!

Hoe loopt jouw korterittenweek? Ik mag de mijne categoriseren onder de noemer 'geslaagd, maar er is nog werk aan'. Geslaagd, want er waren ritten die ik zeker met de auto had gedaan als ik niet uw hete adem in mijn nek had gevoeld. Nog werk aan, want ik nam ook eens de auto voor een korte rit omdat ik écht heel lui was... maar ik plakte er een andere, ook zeker te maken verplaatsing achteraan, zodat ik in het totaal aan meer dan 5 km enkel kwam. Minder impulsief autogebruik maar beter plannen, ook een vorm van duurzame(r) mobiliteit, toch? Mme vertelt al jaren dat je ritten spaart als je een weekmenu maakt en maar 1 keer per week naar de winkel rijdt... en gelijk heeft ze.

Maar toch. Enige motivatie van buitenaf is voor mij nog steeds nodig. En er zijn er zeker onder u die dat gaan beamen. En dus presenteer ik u een eerste prijs, die we verloten onder de gezellige Mijn-Korte-Ritten-Blog-club die deze week toch al 52 leden sprokkelde, 2304 km de auto liet staan en daarmee 354,8 kg CO2 minder uitstootte, 46 kg minder fijn stof, en 70699 kcal verbrandde. Die laatste helaas niet allemaal te verrekenen in mijn persoonlijke probleemzones.

Laten we het even hebben over vestimentaire fietsperikelen. Ik vraag me 's ochtends wel eens af wat ik de kinderen, woon-school-fietsers, zal aantrekken. "20 graden vandaag" zegt het KMI, "brrr zo koud", zeggen hun blote beentjes in de ochtendkilte. Maar niet meer sinds wij een Tante Kous hebben!

Kousen en Karton verkoopt namelijk een vrolijk allegaartje aan kniekousen! En dat vind ik een prima tussenoplossing. 's Ochtends trekken de meisjes die kousen lekker hoog op over hun bibberbeentjes. Wordt het warmer, en gaan ze naar beneden. 

fietsenfietsenfietsen

Voor elk wat wils: prinses Zanne is bijzonder blij met de opengewerkte kniekousen van Condor. (Trouwens ook het huismerk van de kinderen van het Britse Koningshuis, dus voor échte prinsessen.)
kousen in de zon

No-nonsensejuffrouw Liv gaat liever voor de komische exemplaren van Ubang. 'Geen sokken in sandalen', hoor ik Jani al gillen, maar dat zal me in dit geval worst wezen: ik vind ze geweldig schattig zo.

vissen

En ze zorgen er bovendien voor dat ik afscheid nemen van te kort geworden jurkjes nog even durf uitstellen. Laat ons zeggen dat de toelaatbare strook bloot been gewoon iets naar boven is verhuisd. Ofzo. Kinderen die scheuten krijgen, zo uit het niets, ze moesten dat bij wet verbieden.

in het woud

Enfin. Ook kniekousenfan? Eén van de leden van onze blogrittengroep krijgt op het einde van die lange duurzame rit een Bon van 25 euro om bij Kousen en Karton kniekousen te shoppen, voor broedjes of voor zichzelf! En Tante Kous doet nog een extra duit in het zakje: ze is zelf ook kilometerverzamelaar in ons groepje.

Ook kans maken? Doe vrolijk met ons mee, aansluiten kan nog steeds!

Condor

maandag 1 juni 2015

Uitgedaagd

Ik zou dat écht plezant vinden, zo zorgen dat alles in de wereld een beetje terug op zijn plooi en in balans komt. Zeker zijn dat de bloedjes van de bloedjes van mijn bloedjes wat mogen proeven van de lucht waarin mijn overgrootouders zijn groot geworden. Ik start wat dat betreft een kleine uitdaging. En het zou tof zijn als u met me mee wandelt, fietst, vecht of gewoon babbelt. 

Wat dat babbelen betreft, aanvaard ik echt élk excuus. Regen, kou, tijd, vestimentaire keuzes, allemaal herkenbaar. Dus ik beloof niet met de vinger te wijzen. Behalve wanneer u stelt: ‘de opwarming van de aarde, dat is eigenlijk dikke zever’. Want dat is het - helaas - niet. Tussen mijn motivatie om er iets aan te doen en mijn effectieve stappen zit doorgaans een vervelend hoge dosis luiheid. Ik mag dan mee het woord verspreiden, in de praktijk gaat dat regelmatig gepaard met gegrommel. Niet zelden met zondigen-met-knagend-geweten. Ik kan dus meestal wel wat motivatie gebruiken en die is dan al dan niet extrinsiek.

Soms lukt het prima. Dagen zonder vlees, bijvoorbeeld, was een zeer geslaagde en effectieve actie waar ik zonder extra’s kon scoren, want ik eet nog steeds geen vlees. Toch vond ik het een fijne periode, want ik had even meer lotgenoten om ervaringen te delen over de verleiding. Want die is er nog steeds. Mijn korte ritten gaat mij persoonlijk meer moeite kosten. Want al vult Meneer de Wederhelft zijn dagen met ijveren voor meer duurzame mobiliteit, de gemakzuchtigheid van zijn vrouw is regelmatig een van de hardste eitjes om te pellen.


En laat dat nu net mijn overtuiging zijn om er deze keer wel aan de kar te willen trekken van Mijn korte ritten: ik heb de campagne zelf als motivatie erg nodig. Dus werp ik mijn benen en mijn ros in de strijd, en daag ik ook jou uit. Van 1 juni (aka vandaag) tot 30 juni probeer ik zo veel mogelijk van mijn ritten onder de 5 km te voet of met de fiets te doen. ‘Zo veel mogelijk’, dat is niet ‘allemaal’: je kiest zelf hoeveel dagen/ritten je autoloos zult maken, doel is om liefst 20% van je korte ritten te vervangen. Want elk -loos ritje is er eentje gewonnen. Stien, Kelly en Sanseveria doen ook mee, en wij hopen van u hetzelfde. 

Je zult er hier wel wat van horen, maar ook op Facebook, op Instagram of in onze groep: warm welkom daar! Wij zijn curieus naar jullie ontdekkingen, routes, gevloek en beelden op blogs en andere bronnen via #korteritten #blogchallenge. En voor wie - net als ik - af en toe heel wat extrinsieke motivatie nodig heeft: er hangen ook prijzen aan vast. De prijzenpot van de campagne zelf is zo al mooi, maar voor de blogvullers en -volgers in onze groep voorzien wij nog extra moois: binnenkort meer daarover!

Doe je mee?
Registreer je nu op de campagnewebsite. Kies je persoonlijke streefdoel en sluit je aan bij onze groep. Registreer je stap- en fietstochtjes en kom te weten hoeveel CO2-uitstoot je hebt vermeden, hoeveel calorieën je hebt verbrand en hoeveel kosten je hebt bespaard. Elk zijn motivatie, niet waar?


U hoort me nog! En ja, dat zal ook gaan over die keer dat ik dringend bruine zeep nodig had, op zondag.
Die keer dat ik 1 winkel wist die open is op zondag en bruine zeep verkoopt.
Die keer dat ik door mijn man herinnerd werd aan Mijn Korte Ritten. 
Die keer dat ik fronsend naar de lucht stond te kijken. 
De weg opzocht op Google Maps en “Yes, het is 7 km, da's meer dan 5!” uitriep. 
En ook: “En het is nog geen 1 juni!” 

Enfin, over die onoverwonnen drempel, (die keer aka gisteren), die u mij vanaf nu gaat helpen nemen. Afgesproken?


maandag 18 mei 2015

Clean desk voor kleuters

Wij gingen naar Brigitte Kaandorp, vriendin Anneke en ik. Want wij hebben zo nu en dan een heel zwaar leven, en dat verdient een gepaste soundtrack. Bovengenoemde had het ook over het ANWB-echtpaar. U misschien niet gekend, maar check even het filmpje. Vanaf nu is “Tja, ik ben dan ook geen ANWB-vrouw” voorgoed ons standaardantwoord op alles wat fout loopt in het leven, door toedoen van onze eigen graad van ongeorganiseerd zijn.

Maar daarover gaat dit blogje niet. Integendeel. Ik presenteer u net met fierheid wat er gebeurt als het ANWB-virus je plots bij je nekvel grijpt. Ik kreeg dit weekend een slag van de zwabber. Met een acute drang naar lenteschoonmaak als gevolg. De speelhoek werd het target van mijn schoonmaakwoede, en dan krijg je dit:

LML_speelhoek

Een kleine situatieschets: wij wonen in een bel-etagehuis en dan is het gelijkvloers meestal garage en de eerste verdieping meestal leefruimte/keuken. Maar wij verbouwden ons gelijkvloers tot een naaiatelier/speelkamer. (With room for a pingpongtafel for meneer, was de bedoeling. Maar zo'n tafel kan dus blijkbaar werkelijk verdrongen worden door te veel stof.) In praktijk kwam ik meestal pas in dat atelier als de kinderen in bed lagen. En bleken de kinderen meestal te spelen in de woonkamer. Dus draaiden we de boel om en kregen de meisjes hun speelhoek bij de eettafel. En maakten we een zithoek aan het atelier. Bij het koken spelen zij in mijn buurt. Na bedtijd verhuizen wij een verdiep lager.

Mijn mooie ingebouwde nis - voorzien voor boeken in de leefruimte - werd dus... een spelletjeskast.

LML_boekenrek

De speelhoek is een ikeahack.

LML_hack

Een plank, wat latjes hier en daar en de typische platenkasten als speelgoedkast. Maar dan zonder de stoffen bakken van Ikea, want die zie ik niet graag. 't Is een combinatie van de bakken van 3 sprouts en iets blauws uit de plaatselijke doe-het-zelver.

Opruimwoede dus. Met zo'n open-en-bloot speelhoek erger je je al eens aan overmatig veel schreeuwerig speelgoed, al jaren niet meer up-to-date qua leeftijd. Dus het was eens nodig. Ik deed aan grondig sorteren, geholpen door mijn viltstifttestteam. Dat tweekoppige team is nog even analfabeet, dus we deden van visuele ondersteuning van de orde. Met schrinkelpapier maakte ik tagjes voor aan elke doos of bak. En voor u denkt dat ik een tekentalent ben: Google was mijn vriend. Met dit sjabloon krijg je netjes twee tagjes uit een schrinkelblad. En dan is het zoeken naar afbeeldingen die je kunt overtekenen. Zoektermen als 'vector' helpen je soms aan een mooie zwart-wit lijntekening die heel makkelijk over te trekken is.

Voor dit bijvoorbeeld

LML_playmobil

of voor dit.

LML_lego

Soms helpt de zoekterm 'kleurplaat'. En soms moet je het doen met een afbeelding waar je dan zelf maar wat van bakt. Nog nooit een vectortekenaar die aan een breiring dacht, duidelijk.

LML_ringbreien

En het zijn uiteraard de meest moeilijke tekeningen die krom trekken in de oven en daarna met een good old fashioned stratenatlas moeten gecorrigeerd worden. 

LML_Joske

De meisjes doen al de volle twee dagen hun best. Sorteren met de tongpunt uit de mond, en plots meer oog voor speelgoed dat al jaren verstopt zat tussen... ander speelgoed. Zoals een goed bewaard gebleven collectie aan werk- en oefenboekjes die ze tegen serviceflattijd nog niet weggewerkt zullen hebben.

LML_kleurboeken

Wat denkt u? Is het eisen van elke avond clean desk in de speelkamer een overdreven trek van een ANWB-vrouw? Ik laat het in het midden. Ik weet in elk geval dat er eentje plots ontdekte dat zo'n niet-bezaaid-met-speelgoed-kast ook een prima podium blijkt!

(En een ANWB-echtpaar leeft vàst niet 8 jaar op een bouwwerf, wel?)

LML_podium