woensdag 25 mei 2016

Horizon


"Het is best mooi... voor een gordijn." Een grapje dat menige wederhelft weleens durft bovenhalen, als mevrouw zich in zijn ogen in de raambekleding van grootmoeder zaliger heeft gehuld. Wat wij dan 'retro' of 'vintage' noemen. De mop was al deel van mijn eerste schuchtere stappen in naaiblogland. 

In het geval van dit verhaal had ik in feite werkelijk gewild dat dit blogbericht een gordijn betrof. Hoewel u nu misschien fronst bij een dergelijke vreemde intro, en hoewel u gelijk heeft als u beweert dat dit toch eerder kenmerken van een manteltje heeft.



Het verhaal ging als volgt. Gwentibold en wederhelft timmerden in de paasvakantie aan een warme thuis. Niet voor zichzelf, maar voor een hele groep minderjarige onbegeleide vluchtelingen, die samenwonen in een centrum in Aalst. (Een project dat je hier kan steunen, trouwens.) Of er mensen zin hadden om een dagje mee te klussen. Vroegen ze. Dat zagen wij wel zitten. Wim werd ingerekend in Team OSB, met resultaten als deze. Ik vormde op mijn eentje 'team gordijn', met als plan om 4 hoge ramen te voorzien van bekleding: witte dikke Ikeastof met een dip dye randje.

Alles goed en wel, tot en met 'Ikeastof'. Want zat daar het probleem. Nadat we eindelijk hadden uitgevist hoe we de verfopdracht letterlijk vlekkeloos zouden kunnen uitvoeren, en zo horizontaal mogelijk, bleek de stof spelbreker. 5 van de acht gordijnen maakte ik met oldschool Ikeastof, die al een jaar of 8 in mijn kast lag, te wachten tot ons eigen huis gordijnen zou krijgen. Voor de rest van de Aalstse ramen ging ik nieuwe stof halen. En daar wrong het schoentje: beide stoffen bleken totaal anders op het verfbad te reageren.

Dit soort veelbelovend gepruts...


... resulteerde in donker petrol gordijnen in de oude stof, en exemplaren in een onbestemd grijs als ik nieuwe stof in de verf doopte. Terug naar af. Dip dye plan afgeblazen, witte gordijnen wachten op verzending naar Aalst.

Om dat ene stuk geverfde proefstof toch mijn geweten te laten blijven ambeteren, kreeg het een andere bestemming, dagelijks in mijn zicht. Zanne voert al weken strijd voor het aandoen van een jas, als het niet regent. Naar 'koude' heeft ze geen oren. Ik gooide het over een andere boeg dan te blijven argumenteren. Dus als u haar tegenkomt en dit maaksel komt ter sprake, onthoud: dit is geen jas. Dit is een 'manteltje'.


Een manteltje waar ze blij mee is!


Ik maakte Straight Grains nieuwe Moiano Coat, in een redelijk 'naakte' versie. Ik liet alle opties weg. De stof heeft iets van de zee, en de zee is mooi zonder franje. Bovendien leken zichtbare stiksels me geen goed idee. Ik weet niet of u vertrouwd bent met deze Ikeastof, maar ze bestaat uit allemaal fijne ribbeltjes en is heel stug. Als je naald niet exact de draadrichting volgt, of er loodrecht op kan stikken, gaat ze er op dansen, ook als je voor een steviger exemplaar kiest. En dat geeft een lelijk zigzagresultaat. Ik ging dus voor 'heel flink strijken', voor de rest is de jas een naadloos exemplaar.

Ik veranderde verder maar 1 detail aan het ontwerp: ik verhoogde het mouwbeleg. Om de 'horizon' min of meer te laten doorlopen. Oh ja, en de knopen zijn nep, daar zitten grote drukknopen onder.


In het geverfde stuk zie je hier en daar een wit vlekje: daar zat een stukje washitape om te markeren tot waar ik mocht verven. De dame op YouTube zei dat het geen kwaad kon voor het eindresultaat. Misschien houdt zij van bootjes die weldra Engeland bereiken?


De bestemmeling wilde hem meteen aan. Hoera. Dat mag nooit voor de foto's zijn geschoten, dus ze stepte vanmorgen in de vroegte naar het fietswegje voor pre-school-beeldmateriaal.


Ik weet niet of het aan het jasje lag, aan haar modellenwalk, of aan het feit dat de fietssnelweg in volle schoolochtendspits plots een catwalk werd.


Maar ze had in elk geval bekijks!

dinsdag 17 mei 2016

Puzzel

"Is het waar dat je verdwijnt als je iemand een hand geeft?" Haar hoofd schuin, ogen die geen focus verliezen en daarboven twee wenkbrauwen in een deuk. Alsof ze haar blik met twee accenten kracht wilde bijzetten: ik! snap! het! niet!

Zanne was op zoek naar houvast. Ze had een zin opgevangen die ze niet kon plaatsen en haar interpretatie was weinig geruststellend. Ik nam een momentje 'achteruitdenktijd' en we slaagden erin de oorsprong van haar argwaan te achterhalen. Op de radio zong muzikaal poeet Bart Peeters: "Liefde is alles wat er blijft wanneer de rest verloren is. Leg je hand in de mijne, tot we samen verdwijnen, onhoorbaar en onzichtbaar worden, onpeilbaar of iets van die orde, en zonder loopt het meestal ergens mis."

Moeilijk te kaderen als je vijf bent! Stel je voor: je legt je vingertjes in de hand van iemand die je vertrouwt en hopla, weg van de wereld. En wat moet ze zich dan bij het woord ‘onpeilbaar’ hebben voorgesteld…


Zannes groeien wordt getypeerd door momenten van argwaan, gevolgd door geruststellen en leren. Eigen aan de leeftijd, ongetwijfeld, niet eenvoudig maar ook mooi en nieuw voor ons. Liv van zeven wordt nauwelijks verontrust door dingen die ze nog niet begrijpt: ze lijkt te filteren. Snapt Liv het niet, dan gaat ze er niet op in.

Gek genoeg lijkt de taalontwikkeling van onze dochters op de manier waarop ze met een puzzel aan de slag gaan. Liv kiest een haalbare puzzel uit de kast en start met hoekjes en randen. Binnen dat vatbare kader puzzelt ze het geheel bij elkaar. Hoe ouder ze wordt, hoe groter het aantal stukjes: ze doseert de uitdaging. Zanne kiest een doos die prikkelt, of die nu negen of driehonderd stukjes telt. Ze puzzelt vanuit de kern, met de nodige frustratie en roep tot hulp. Maar ook met iets indrukwekkender resultaat.

Dus denken we regelmatig terug aan het moment waarop de knoop in haar hoofd verscheen, om hem samen te ontwarren. “Pieter Konijn gaat voor zijn vrienden door het vuur. Mama, dat is lief, denk ik, maar waarom moet hij branden?”

Column in Meertaal

maandag 18 april 2016

Zoet en zacht

Het begon met een geboortekaartje. Het mocht roze zijn en zoet en met alle zachtheid van de wereld. En met een vogeltje of een hertje of zo. Een stijl waar ik me nog nooit aan had gewaagd, maar ik wilde wel eens proberen. Een hertenkalf van het net plukken is niet netjes, uiteraard. En betalen om een bestaande bambi digitaal te lijf te gaan, vond ik om een of andere reden niet uniek genoeg voor dit mensenkind in aantocht. Dus ik zette me aan de keukentafel met een doos aquarelpotloodjes. Tot grote vreugde van de dochters: samen kleuren, dat gebeurt niet vaak. En zo werd dit hertje geboren, een paar maanden voor Renée haar opwachting maakte.


Renée was een groot cadeau, en cadeautjes behandel je voorzichtig. Ik maakte voor haar een zachte badjas. Renées tante stikte een One to Hug in elkaar en had wat restjes van de stof, net genoeg voor een behoorlijk eind biaislint. Dus ik maakte ook een One to Hug, maar in een andere toepassing. Het werd een al even zoete badjas.



De goede verstaander kan de werkwijze afleiden uit de foto’s, want je komt er gewoon door een enkele jas te maken in plaats van een gevoerde, met verlengde panden en een lint in de taille, en met met wat biaislint hier en daar. 


Maar kijk, Renée werd niet de enige badjasbaby, want ik vond het best een lollig geboortecadeau.  Je haalt met wat puzzelen een jasje uit een badhanddoek: de randen van die handdoek kan je mooi in het jasje verwerken. Dus: als het exemplaar voor Jitte hier ten tonele verschijnt, leg ik je snel uit hoe One to Hug een rol kan spelen in de badkamer. 


Want geef toe, toch te schattig als er tussen die lange jassen eentje als dit aan de kapstok hangt?

zondag 10 april 2016

Paasbest

Niemand ontsnapt aan de rufflegekte! Logisch, in een periode waarin iedereen geniet van het spelletje verstoppertje met de zon. (En dan vooral wanneer we het spelletje winnen.) Of zoals Zanne zegt: bij zo'n mouwen mag je alleen blote armen aandoen!



We gingen er dus ook voor, hier! Ik kocht ergens in een stoffenveiling een lapje quiltstof getiteld 'de vier seizoenen' en presenteer u: de lente. Gecombineerd met een warmgeel ruitje dat ik vond bij Mon Depot. Ik zie overal mooie rufflejurken verschijnen, maar ik wilde echt graag een topje. Omdat ik wel hou van de combinatie van die zoet-romantische ruffles met een stoere broek of short. En gelukkig maar: mijn ontwerp bleek bij uitvoering echt een beetje over the top. Die mouwtjes mogen gerust half zo breed. (En het bloesje een paar cm langer.)

Maar ik ben dan weer wel tevreden van de knoopjes, de getailleerde rug en het striklint.




Over the top voor mij bleek over the moon voor Liv! 


'Dolenthousiast' is een understatement: ze blonk toen ze de top mocht passen, ik zag haar nog nooit zo in de wolken bij een naaisel.











Zij had het dan ook meer op een totaalconcept begrepen en bedelde om er ook nog een onderstuk bij te maken. Welaan dan. Ik maakte snel een rokje op elastiek met een rolzoom, met een van de vele kleurtjes elastiek van bij Pieke Wieke.




Speaking of 'paasbest': veel meer paas kan je niet gaan.


En wat zei Zanne? "Wij maken hier geen kleedje voor 1 kind hè? Samen delen!" Gelukkig weet ze nog niet dat er nog 3 andere seizoenen in de kast liggen!

donderdag 7 april 2016

Gratis extraatje voor Miss Madeline: zwierrok

Het wordt stilaan echt tijd om de kasten met zomergoed te vullen. Ik weet niet altijd goed te omschrijven hoe lang je werk zult hebben aan mijn patronen omdat dat van je eigen skills en tempo afhangt. Maar Miss Madeline durf ik met de hand op het hart in de categorie 'snel zomergoed' parkeren. Ik maak de t-shirtversie op een dik uur en de jurkversie op anderhalf uur. Dus zelfs wie van slow sewing houdt en de tijd verdubbelt, heeft nog garantie op een kledingstuk op een vrijgemaakte avond.

Het patroon bestond al als topje en als versie met een rechte rok, al dan niet met elastiekje in taille of heupen. Bellevi voegde een zwierrokje toe aan haar versie, en dat leek me een hele leuke aanvulling om van het patroon een echte zomer-allrounder te maken.



Want lieve Elli laat het u zien en ik ga het niet ontkennen: van de zon ga je al eens dansen!



De basis van deze jurk bevat de gekende Miss-Madeline-elementen: de ruglus, 


en gevlochten tricotlint voor de bandjes.


Ik gebruikte deze keer iets dunner lint, maar vlocht met vier strengen in plaats van met drie.


Het rokje is geen volledige cirkelrok: in tricot vind ik dat te zwaar vallen, en bekom je al genoeg zwier met een bijna-volledige cirkel.


Wil je net als Elli een jurk voor een zomerdansje? HIER kan je het extra patroondeel vinden, en een aanvulling op de handleiding. Een klein cadeautje, omdat ik blij word van wat een zwierrok met kleine meisjes doet!

dinsdag 29 maart 2016

De maatjes van mijn maatjes (Afwasbare maattabel met free printable)

Heeft u ooit wel eens een vers maaksel gepast bij een slapend kind? Ik pleit schuldig... Dromenland voor hen is nu eenmaal het best benutte uur van de dag voor mij. Maar toch zijn die dromers meestal de gelukkigen als het om het resultaat van dat uur gaat.

Welke maat kiezen uit de maattabel die er bij het patroon zit? Een lintmeter op een slapend kind leggen valt nog wel mee, een borstomtrek meten wordt al iets moeilijker. Gokken en morgen passen? Been there, done that: garantie voor gekrompenwaseffect. Of voor een ritje richting de doos 'op de groei'.

Ik paste er een mouw aan. Ik printte een lege maattabel per kind, en stak die in een kadertje met een glasplaat.



Af en toe meet ik de meisjes op, ik dateer de meting, en ik noteer met een whiteboardmarker al hun gegevens. (Oh jee, wat zou ik er zelf van vinden mochten zij mijn maten in detail op het web gooien...)

De dames zijn exact even groot, maar er zit wel wat variatie in de verhoudingen. Dus de tabel is heel handig voor het kiezen van maten, maar ik maakte ze zo uitgebreid omdat ik zo weleens zelf iets voor ze teken, en dan graag een goede leidraad heb.

Zijn ze weer wat gegroeid of wat uitgezet / vermagerd? Dan vegen we de oude maten weer weg, af en toe eens opnieuw meten kan uiteraard geen kwaad! 


Het ding is vanaf nu mijn steun en toeverlaat, en de garantie op rustige nachten voor mijn dochters, met passende kledingstukken bij het opstaan. (Al is het - die glasplaat weet u - verdomd moeilijk te fotograferen.)


Wilt u ook zo'n hulpje? Ik maakte er een free printable van. Voor 1, 2 of 3 kinderen. Wie er 3 heeft moet gewoon redelijk klein schrijven, ouders van een kroost van 4 of meer kopen 2 kadertjes en maken een rekensommetje voor het printen van het juiste blad.

Hier kan je de bestanden vinden!

Of ik met een tweeling op pad ben, vragen ze me regelmatig. "Nee hoor, ze hebben een totaal andere borstomtrek!" klinkt wat gek als repliek, misschien.

woensdag 23 maart 2016

Een ster

Dat Zanne een bloemenmeisje wilde zijn, schreef ik. En uiteindelijk ging ze - geleid door haar grote liefde en zijn verkleedpakvoorkeuren - als Olivia van Rox. 

En dat ik Livs pak nog moest maken, schreef ik ook. Maar Liv, die ging uiteindelijk niet. 'Griep' is niet bepaald een passend kostuum voor een carnavalstoet. De optocht passeerde aan onze deur, maar ze was te zwak om in verklede toestand aan het raam te zwaaien naar haar klasgenoten.

Dat is intussen al een paar weken geleden en intussen schijnt ze weer, onze ster. Op een dag waarop we een schijnende ster kunnen gebruiken.

 Dus voor de volledigheid van mijn verkleedreeks: sterretje Liv. 



Starring een aantal meter gele fleece, wat Decovil, en een 'zwembuis' om de uiterste punten recht te zetten.

Op naar hergebruik volgend jaar. Al verzint ze dan vast weer een ander plan.