donderdag 17 november 2016

Versgebakken pandaberen

De zoo die About blue fabrics heet wordt steeds groter! Eén van de paneeltjes uit de nieuwe Happy Nature 4 collectie had een aantal onnegeerbare elementen die smeekten om een plaats in ons huis. 

Sinds een paar maanden hebben we - na een kampeerkookperiode van 10 jaar - een keuken. Hoewel we meestal de tijdloze kaart proberen te trekken in interieurkeuzes, lapten we dat voor een keer vrolijk aan onze laars. We deden van hier&nu&welevenmaar1keer, met een strookje tegels in gridpatroon als spatwand. Onnegeerbaar stofelement 1, geef toe, u ziet het kind bijna niet zitten in haar gridoutfit.


Onnegeerbaar element 2 ging over de verschijningsvorm van de stof. Mooi en vormvast, maar vooral soepel tricot, dat is iets voor Zanne-in-huismodus. Het kind heeft (oh spaar me) nog geen Facebook of Instagram. Maar als ik van die typische quotes tegenkom over het leven der moderne vrouw, dan moet ik vaker aan haar denken dan aan mezelf. Quotes over mantelpakjes op het werk versus bankhangerij in thuismodus, dat is helemaal Zanne. En plein public mag er, tot op het ondergoed en het haarelastiekje toe, geen detail van haar outfit buiten beschouwing worden gelaten. Maar in veilige, warme en vertrouwde oorden kan het voor haar niet huiselijker genoeg.

Het werd een onesie dus. Of zoals Zanne het minder verbloemd omschrijft - de reden dat je in mij geen fan vindt van de exemplaren voor volwassenen - een babypakje. 

Ze duikelde dolcontent door de keuken, mijn baby.


Ik vertelde het al eerder, ze 'zetelt' graag, die Zanne. Wij vangen dat op met esthetisch verantwoorde pyjama's en met TV-truitjes. Maar ik heb de indruk dat ik nog hogere ogen scoor met dit babypak, waarin haar blote out-of-bed-lijf alle bewegingsvrijheid heeft.

Ik dacht dus, laat ik dat bankhanggevoel eens maximaal in het ontwerp stoppen. Dus voor de broek ging ik voor een haremmodel. Het voorpand is asymmetrisch doorgesneden, omdat het me niet mooi leek om een rits te laten stoppen in het midden van een haremkruis. En bovendien vond ik het ook tof om het paneel maximaal te benutten. Ik knipte het volledige witte stuk van de onesie uit 1 patroondeel, dat doorloopt van haar buik over haar zij naar haar rug. 


De mouwen zijn geen echte raglanmouwen maar aangeknipte mouwen die schuin zijn doorgeknipt. The real stuff op homewaregebied dus: veel couchier krijg ik dat niet getekend.


Van elegantie is dan ook geen sprake.


Maar prinsessen lieten vroeger ook liever protjes in hun huispak dan in hun hoepeljurk met corset, nietwaar?


Je zou kunnen denken dat het naaigewijs niet veel comfort gaf, zo'n blinde rits in tricot. Maar aangezien de rek van de stof enkel nodig is voor het draagcomfort en niet voor het aantrekken, haalde ik alle elasticiteit weg op de plaatsen waar ik dat zelf aangenamer stikken vond. Vormband tegen de stofkant waar de rits moest komen, vlieseline in het halsbeleg, en geen sprake van vloeken op tegenwerkende stof tijdens het stikken. Het geheel zat, knippen incl, op anderhalf uur in elkaar.


De mouwen kregen eenvoudige boordjes in hetzelfde antraciete tricot.


Het beleg stikte ik enkel door op de antraciete stukken, omdat ik dat grote stuk grid niet met een stiksel wilde doorbreken.



Voor ik het vergeet: onnegeerbaar element 3 was natuurlijk de pandaprint. Hoewel Livs zebraliefde misschien uitgesprokener is en we bij Zanne eerder dachten aan een bevlieging toen ze naar panda's begon te grijpen, moeten we na een knuffel, een spaarpot, een jurk en een vermelding in ettelijke vriendenboekjes toch gaan geloven dat die panda meer dan een vakantielief is. Ze houdt doorgaans van kleur en nog steeds van een flinke schep roze. Maar is het iets met panda's, dan mag het ook zwart/wit.


Het dier staat helemaal onderaan het paneel, wat hem door dat ene grote patroondeel een plaats bezorgde op de zijkant van haar onderbeen. Daar staat hij, vind ik, net goed.


Doorgaans wordt dat aanrecht trouwens niet gebruikt om kinderen op te fotograferen, maar om op te koken en te bakken. Wat we ook deden. Want bij huispakken horen huiselijke bezigheden, en bij regenwoensdagen hoort de geur van verse baksels.

Dus bakte we een hele stapel decorkoekjes. Liv was chief of koekjesdeeg, Zanne kreeg het uitsteekvormpje en ik ging aan de slag met suikerglazuur en kleurstof. Ik deed langer over deze collectie dan over het naaien van de pandasuit.


We gaan gelukkig nog niet zo ver in de foodfotografie dat er schoensmeer en haarlak overheen gaat om de boel op de foto te krijgen: ze mochten gewoon geconsumeerd. Topidee, vond Zanne.

Panda's zijn mooi. En - oeps - in vier happen op.

maandag 14 november 2016

Bloggers for life 2016: pièce deuxnique

We spelen een rondje familieraad! "We vroegen aan 100 Vlamingen: ken jij Music For Life?" Ik gok dat er op het televisiescherm een aanzienlijk onevenwicht zou verschijnen tussen het balkje 'ja' en het balkje 'neen'. Want de gemiddelde Vlaming kent intussen de Warmste Week wel. 

Zelfde verhaal voor: "We vroegen aan 100 bloglezers: ken jij Bloggers For Life?" De kans is groot dat u deze hele introductie mag skippen of snellezen, wegens: u weet al lang waar het over gaat. Voor vers thuisgekomen poolreizigers, zomerslapers of nieuwbakken alfabeten die toch moesten fronsen bij 'Bloggers for Life' deze samenvatting: heel veel naaisels in een veiling, een goed doel, en een volledige opbrengst die naar dat goed doel gaat. 

Mijn te veilen #BFL2016-stuk is voorlopig nog een pièce unique. Er bestaat er nu nog maar eentje van. 

Dat is niet zo gek bij een handgemaakt kledingstuk, natuurlijk. Maar ik ben er ook heel zeker van dat er niemand dezelfde jurk in dezelfde stof maakte. Want ik dacht zo: laat ik het dit jaar eens vrij eenvoudig houden qua model, maar een specialleke doen met de stof. 

Sinds ik naai voor onze meisjes, zal ik niet meer zo gauw veel geld geven aan katoenen confectiejurkjes. Tenzij het de stof is die me van mijn sokken blaast. Vaak gaat het dan om een jurk die geen all-over-print heeft, maar waarvan de stof speciaal op maat van het jurkpatroon is getekend. Dat leek me leuk om zelf ook eens te proberen. Ik nam dus het Tinny patroon van Straight Grain, koos mijn opties, en maakte een ontwerp dat ik leuk vond bij het patroon, op maat van de patroondelen. Toen het na het drukken in de bus viel, moest ik niet meer puzzelen: gewoon knippen en in elkaar zetten.


Ik hou van geometrische prints en vrolijke kleurcontrasten in 'vervuilde' kleuren. En af en toe ook wel van een beetje zwier.



Ik maakte het mezelf gemakkelijk en liet in 1 haal ook de stof voor de voering drukken. Zo was ik heel zeker dat die bij rest zou passen.


En zo kon ik ook aan de binnenkant wat vrolijkheid verstoppen. Geen kat die dat ziet, als Zanne de jurk draagt, maar ik heb een zwak voor kleren waar iemand 'loos ging' in details voor de voering.


Zanne is in haar nopjes, zoals je ziet. In de eerste plaats omdat ze overdreven veel mascara mocht, en oogschaduw, en voor het eerst in haar leven 'lange oorbellen'. (Want dat mag pas 'voor echt' als ze 10 wordt. En hoe minder zes jaar en hoe meer 26, hoe beter, volgens Zanne.) Maar ook omdat ze de jurk gewoon mag houden! Dit is namelijk nu nog een pièce unique, maar het wordt een pièce deuxnique. Ik liet exact genoeg stof drukken voor 2 jurken: het tweede exemplaar gooi ik in de pot voor de veiling!


Dat is fijn, want de kleurtjes zijn zo 'mijn ding' dat ik moeite zou hebben om ze af te staan. Maar bovendien heb jij zo meer kans dat je er iets mee bent: het ontwerp is geschikt voor een jurkje tussen maat 104 en 128. Ik maak het dus nog 1 keer opnieuw, in een maat naar keuze, voor de winnaar van de veiling!

(Hou er wel rekening mee dat de plaatsing van de tekening zal afwijken in kleinere maatjes: minder roze onderaan de rok, en een print op het topje die ofwel tot aan de schouders zal komen, ofwel 'doorgesneden driehoekjes' zal hebben aan de taille. De jurk van Zanne is een maat 128.)


Hoe kan je kans maken op deze jurk? Door 1 of meerdere lotjes te kopen! Een lotje kost 2 euro, en je kan zoveel lotjes kopen als je wil. De volledig spelregels lees je onderaan dit blogbericht, dus die neem je best nog eens door voor je aan het kopen gaat! Voor dit stuk geldt:
• Vul onderstaand formulier in. (Heel belangrijk, doe je dit niet, dan geldt je lotje niet.)
• Stort het bedrag (aantal lotjes dat je voor deze jurk wil kopen maal 2 euro) op rekeningnummer BE69 3770 2596 1378
• Te vermelden gegevens: 05 – naam – voornaam – aantal lotjes
Die 05 is het nummer van mijn veilingstuk. Wil je lotjes voor verschillende stukken, doe dan een storting per stuk, en vul het formulier in per stuk op elke 'blog in kwestie'.
Om een lotje te kopen voor deze jurk heb je tijd tot 18/11/2016, 23u59. Volgende week komen er weer andere items online. 'Snel' zijn is dus de boodschap!

 

Benieuwd naar de andere stukken die deze week geveild worden? Dat ontdek je hier!


6 a naais ID • 7 Jo Chapeau • 8 Lucky Mie • 9 Piepow • 10 Made by Mamzella


De kleine lettertjes:
• Elke veiling duurt van maandag tot vrijdag, je kan dus vanaf maandag tot en met vrijdag overschrijvingen doen op rekeningnummer BE69 3770 2596 1378, voor zoveel lotjes als je zelf wenst. Er wordt geen uitzondering gemaakt.
• Per stuk waarvoor je lotjes koopt, graag 1 overschrijving. Dit om verwarring te vermijden. Wens je voor stuk 1 graag 3 lotjes en voor stuk 5 graag 2 lotjes? Perfect mogelijk, maar bezorg ons de centen in twee overschrijvingen - eentje van 6 euro voor stuk 1 en een van €4 voor stuk 5.
• Er wordt geen cash geld aangenomen. Wij hebben geen kassa, en de deelnemende blogsters wonen verspreid over het land. Wil je een lotje, registreer je dan via het formulier, en schrijf daarna over op de rekening
•Per overschrijving vragen we met aandrang de volledige en juiste vermelding in de mededeling te gebruiken. Deze gegevens zijn terug te vinden op de blog van de maakster in kwestie. (Dus voor mijn stuk hierboven, voor de andere stukken op de blogs van mijn collega's.)
• Op elke blog waar je een stuk koopt, vul je het formulier in, zodat we over je gegevens beschikken in geval van winst. We vergelijken deze lijst met de overschrijvingen. Enkel een overschrijving vergezeld van een registratie via het formulier is een geldige deelname. 
• De centen schrijf je over op rekeningnummer BE69 3770 2596 1378 en enkel op dit nummer.
• Alle centen gaan integraal naar het goede doel, er worden geen kosten vanaf gehouden, ook niet voor de verzending van de stukken. Wij doen dit vrijwillig om de doelen te steunen. Hou daarom in het achterhoofd: we veilen handgemaakte stukken van hobbynaaisters. Hou er rekening mee dat misschien niet alles 100% perfect is afgewerkt. (Dat is een winkelstuk meestal ook niet.) Er loopt al eens een naadje scheef of er hangt al eens een draadje los: niemand is perfect. We gaan voor een perfecte imperfectie overgoten met veel menselijkheid!
• Verzending naar het buitenland is duur vanuit België. Wens je vanuit het buitenland lotjes te kopen voor een stuk? Dat kan, maar als je wint, vragen wij de verzendkosten zelf te dragen.
--> • De trekking gaat door op 18 december. De winnaars worden via de blogs en op de facebookpagina bekend gemaakt.

zaterdag 22 oktober 2016

Tussenseizoen, part II

Voor Zanne maakte ik een meerseizoenenjas, maar dat was voor Liv niet nodig. Er hangt een dikke gewatteerde knuffeljas klaar, die de kast uit komt zodra we kunnen sabelen met ijspegels en zodra we kunnen genieten van de Frozenintro op de voorruit. Onze (verder optieloze) auto heeft één magic trick in zijn marge: ijssterren die groeien terwijl je rijdt. Gevaarlijk mooi. 

Maar voorlopig blazen we niet veel meer dan wolkjes in de lucht en rapen we kastanjes, en daarbij past: een herfstjas. Berlin, ook hier. 

 

Mijn doorgedreven stofopwerkplan deed me een combinatie uit de kast halen die me tot in de afwerkingsfase wat deed fronsen en twijfelen. De buitenstof ligt al jaren op de 'verkoopstapel' wegens gekocht in een vlaag van zinsverbijstering. Voor een broek als ik me niet vergis, en vervolgens voor niets meer, want kleine diva's durven vast niet op straat met een moeder in een bompabroek. Een rafelig dun stofje in een onbestemd groen, dat moeilijk verwerkte en moeilijk te fotograferen is. Bovendien dansten de ruitjes op en neer tijdens het maken en heeft de stof weinig tot geen warmte in zich. Ik had dus mijn twijfels, en bleef maar 'leger' of 'jager' denken, tot zij me de bruine paspel door koperen liet vervangen en ik er langzaamaan toch iets in begon te zien.


En daarbij, als voering, een prachtige bling-Lucy-has-a-secret-stof van bij Mon Depot. Een lap die ik ooit blind verliefd kocht en vervolgens doelloos parkeerde, omdat het zo'n specialleke is.


En ik weet niet of u het ziet zoals ik het zie - de inhoud van de jas heeft bij mij natuurlijk een streepje voor - maar helemaal op het eind besloot ik: ik vind dat het marcheert, samen. De stoffen, het seizoen, het paspel, het kind. Onderstaande foto geeft de meest realistische weergave van de kleuren zoals ze in het echt zijn, and I ♥ it.



Ik watteerde de voering, en dat was een beetje een uitdaging want de stof heeft al een zekere dikte en structuur.



Ik wilde vermijden dat de meisjes er zouden uitzien als een tweeling met hun jasjes, dus ik varieerde een klein beetje in opties. Geen zakflapjes deze keer en geen verlengde versie. Wel paspel, en twee knoopjes boven elkaar in plaats van naast elkaar. Dat maakt het front licht asymmetrisch, maar het stoort mij niet. 


Deze keer vergat ik de plooi op de rug niet, maar het flapje liet ik weg.


Ik wilde namelijk graag schouderflapjes, vond knopen in de perfecte kleur in mijn kast, maar had er maar net genoeg. 



Ik combineerde de staande kraag met de kap, en verving het beleg van de kap door boordstof - prikstofhater nummer 2 in da house. Ook Liv kreeg duimgaten aan de mouwen en klikkers voor wantjes.




Voila. Meer moet dat niet zijn. Ik ken niet veel van kleuranalyse, maar als ik voor Liv op een type zou moeten gokken, dan denk ik 'herfst'. En die holde ze in, de herfst, met een jasje dat er prima in past!


dinsdag 18 oktober 2016

Tweeseizoenenjas voor warmbloedigen

Er zijn eigenschappen van jezelf, die je in je kinderen herkent, en waar je niet fier op bent. Je waagt je aan genenmeeting en koestert de absurde hoop om de exacte mix aan positieve punten door te geven, maar dat lukt denk ik zelden. Er zijn dingen die je met plezier doorgaf. En er zijn zaken die niet in jezelf zitten, en die je blij, en zelfs een tikje jaloers, bij je kind ontdekt. Zo word ik elke zomer weleens gegrild in een moment van onoplettendheid. Met de fiets van A naar B, en van wit naar rood. Terwijl Liv naast me prachtig bronst doorheen zonnemelk factor babyvelproof. En zo ben ik elke winter Miss Waarismijnfleece, terwijl Zanne bij min dertien naar school vertrekt met kniekousen en thuis komt met blote benen. En met stomende klachten over haar lekker / veel te warme winterjas.

Daar moest ik iets op vinden. Winterjasloos leek me geen optie. Want af en toe moeten 's moeders bezorgdheid én koude-voeten-barometer het halen van de koppigheid van die kleine ijsbeer. Maar ik had ook geen zin in een hele winter gezeur over wattine en te hoog dicht geritste kragen. En dus gingen we voor moduleerbaarheid. Als we een najaar krijgen zoals vorig jaar hebben winterjassen toch geen zin, dan kan ze met blote armen op pad tot in november, en is er dan pas sprake van 'tussenseizoen'. 

Ik maakte Straight-Grains Berlin, met enige lichte aanpassingen. 



Het jasje werd 2 maten verlengd, op vraag van de bestemmeling die graag jassen ziet die haar aan jurkjes doen denken. 


Ze vroeg ook een jas zonder gekriebel onder haar kin, dus ik maakte de staande kraag maar verlaagde een centimeter en liet hem niet overlappen. 


Eén aanpassing gebeurde noodgedwongen, doordat ik het rugpand 'misknipte' en maar net genoeg stof had. De jas mist dus die mooie plooi op de rug en heeft een extra naad die - hoera voor het slimme ontwerp - mooi op de deelnaden van de voorkant aansluit. 


Aan de mouwen zitten wat 'folliekes': duimgaten (op vraag) en klikkers voor wantjes. Zo lang er geen protest op komt, blijf ik me daarmee wapenen tegen weeswanten. (Al vrees ik dat het verdwijnen van Livs nonchalance en haar verbod op wantklikkers zich niet mooi synchroon zullen manifesteren.)




Het moduleerbare van de jas zit hem binnenin. Ik maakte de jas met soepele wol - uit haar stoffenkast - en kocht een katoentje voor de binnenkant in de verse bakstenen stoffenwinkel in mijn thuishaven. Het patroon schrijft wattine voor tussen die twee, maar die liet ik weg. Wol plus katoen, dat is prima voor Zanne zo lang het niet vriest.


Die twee strepen biais links en rechts, die houden deelbare ritsen op hun plaats. 


Want als het wel vriest, voegen we een soort van bodywarmer toe aan de binnenkant, getekend volgens het patroon van de voering, en 'inritsbaar' tegen dat biaislint.



Aan de hals voorzag ik eerst een soort van beleg, waaronder die bodywarmer werd vastgeknoopt. Mijn 13-koppig naaigezelschap van dit weekend zal even met de ogen rollen omdat ik de hele jas nog eens uit elkaar haalde nadat hij helemaal af was, beleg incluis. Maar ze zullen moeten toegeven: dat zag er nogal prototypisch uit. Heel veel 'systeem' voor iets dat au fond best eenvoudig kon. Dus voorzag ik een elegantere oplossing. Bovenaan de bodywarmer zit nu een 'holle kraag'.


Die schuif je over de jaskraag heen en kan je aan binnen- en buitenkant vastzetten met knoopjes. Had ik het op voorhand bedacht, dan had ik de gewone kraag ook in het bruin gemaakt, want dat geeft de jas vind ik wel iets extra's.



Ik moest enkel nog iets verzinnen voor de jaslus. Dus die doet nu van kiekeboe.



"Die bodywarmer gaat zelden uit de kast komen," beweerde ik op weekend. Dat had ik gedacht! Mejuffer mag dan geen fan zijn van 'te warm', ik blijk wel mijn voorliefde voor 'veel vijfen en zessen' door te hebben gegeven. Ze vond de ritsen geweldig, en trok dus maar al haar kleren uit om met haar blote rug die zachte binnenkant te kunnen voelen.

Nog een muts en een sjaal bij het geheel, en er kan er alvast eentje de herfst/winter in!