maandag 18 mei 2015

Clean desk voor kleuters

Wij gingen naar Brigitte Kaandorp, vriendin Anneke en ik. Want wij hebben zo nu en dan een heel zwaar leven, en dat verdient een gepaste soundtrack. Bovengenoemde had het ook over het ANWB-echtpaar. U misschien niet gekend, maar check even het filmpje. Vanaf nu is “Tja, ik ben dan ook geen ANWB-vrouw” voorgoed ons standaardantwoord op alles wat fout loopt in het leven, door toedoen van onze eigen graad van ongeorganiseerd zijn.

Maar daarover gaat dit blogje niet. Integendeel. Ik presenteer u net met fierheid wat er gebeurt als het ANWB-virus je plots bij je nekvel grijpt. Ik kreeg dit weekend een slag van de zwabber. Met een acute drang naar lenteschoonmaak als gevolg. De speelhoek werd het target van mijn schoonmaakwoede, en dan krijg je dit:

LML_speelhoek

Een kleine situatieschets: wij wonen in een bel-etagehuis en dan is het gelijkvloers meestal garage en de eerste verdieping meestal leefruimte/keuken. Maar wij verbouwden ons gelijkvloers tot een naaiatelier/speelkamer. (With room for a pingpongtafel for meneer, was de bedoeling. Maar zo'n tafel kan dus blijkbaar werkelijk verdrongen worden door te veel stof.) In praktijk kwam ik meestal pas in dat atelier als de kinderen in bed lagen. En bleken de kinderen meestal te spelen in de woonkamer. Dus draaiden we de boel om en kregen de meisjes hun speelhoek bij de eettafel. En maakten we een zithoek aan het atelier. Bij het koken spelen zij in mijn buurt. Na bedtijd verhuizen wij een verdiep lager.

Mijn mooie ingebouwde nis - voorzien voor boeken in de leefruimte - werd dus... een spelletjeskast.

LML_boekenrek

De speelhoek is een ikeahack.

LML_hack

Een plank, wat latjes hier en daar en de typische platenkasten als speelgoedkast. Maar dan zonder de stoffen bakken van Ikea, want die zie ik niet graag. 't Is een combinatie van de bakken van 3 sprouts en iets blauws uit de plaatselijke doe-het-zelver.

Opruimwoede dus. Met zo'n open-en-bloot speelhoek erger je je al eens aan overmatig veel schreeuwerig speelgoed, al jaren niet meer up-to-date qua leeftijd. Dus het was eens nodig. Ik deed aan grondig sorteren, geholpen door mijn viltstifttestteam. Dat tweekoppige team is nog even analfabeet, dus we deden van visuele ondersteuning van de orde. Met schrinkelpapier maakte ik tagjes voor aan elke doos of bak. En voor u denkt dat ik een tekentalent ben: Google was mijn vriend. Met dit sjabloon krijg je netjes twee tagjes uit een schrinkelblad. En dan is het zoeken naar afbeeldingen die je kunt overtekenen. Zoektermen als 'vector' helpen je soms aan een mooie zwart-wit lijntekening die heel makkelijk over te trekken is.

Voor dit bijvoorbeeld

LML_playmobil

of voor dit.

LML_lego

Soms helpt de zoekterm 'kleurplaat'. En soms moet je het doen met een afbeelding waar je dan zelf maar wat van bakt. Nog nooit een vectortekenaar die aan een breiring dacht, duidelijk.

LML_ringbreien

En het zijn uiteraard de meest moeilijke tekeningen die krom trekken in de oven en daarna met een good old fashioned stratenatlas moeten gecorrigeerd worden. 

LML_Joske

De meisjes doen al de volle twee dagen hun best. Sorteren met de tongpunt uit de mond, en plots meer oog voor speelgoed dat al jaren verstopt zat tussen... ander speelgoed. Zoals een goed bewaard gebleven collectie aan werk- en oefenboekjes die ze tegen serviceflattijd nog niet weggewerkt zullen hebben.

LML_kleurboeken

Wat denkt u? Is het eisen van elke avond clean desk in de speelkamer een overdreven trek van een ANWB-vrouw? Ik laat het in het midden. Ik weet in elk geval dat er eentje plots ontdekte dat zo'n niet-bezaaid-met-speelgoed-kast ook een prima podium blijkt!

(En een ANWB-echtpaar leeft vàst niet 8 jaar op een bouwwerf, wel?)

LML_podium

donderdag 7 mei 2015

They are small girls after all

LML_Zannesjurk

LML_mijnkleintje LML_Knoop

LML_Liv

LML_rugliv

LML_rugtegenrug LML_dochters

LML_Livdraait

LML_Zannedraait

LML_draaien

LML_rug

video


Patroontjes: zelf getekend
Stof: Liv: Kokka, uit de stoffenkast van Oon. Zanne: Spoonflower, een rest'je' van de stoffen uit Zo Geknipt!


Over eerlijkheid en lang vervlogen tijden

Ik deed wat archeologisch onderzoek in de 'achterkant' van mijn blog. En ontdekte er, wat ondergestoft, een paar ongepubliceerde berichten. Dit bijvoorbeeld (augustus 2014):

"Situatieschets: 
  • een aircoloze motoraangedreven vierwieler;
  • en negen uur durende autoreis op de agenda;
  • en tweekoppig gezelschap, dat nog niet geniet van de voordelen van het langetermijndenken. En dus niet kan inschatten dat de rits slechts de prijs is die wordt betaald voor twee weken ongelimiteerd zwembadplezier.
Aka: we planden een reis naar de Provence en hielden ons hart vast voor de autorit met een 5- en een 3-jarige. Het kon, leek me, geen kwaad enige comfortverhogende maatregelen te nemen voor de bevolking van de achterbank. Er werd naarstig gezocht naar witte zomerhoezen voor zwarte stoelen. Er werd gezorgd voor beeldschermvertier. Het gebroed mocht dat vertier zelf kiezen. En ontwikkelde de laatste tijd een bijzondere voorliefde voor het rozige geknor van een varken genaamd Peppa Pig. Mijn allerliefste tweekoppigheid was dus in de wolken toen er bij de bestelde DVD’s twee autozonneschermen bleken te zitten, waarop die knorremans prijkt.

En toen sprak Zanne de gevleugelde woorden: “Ga jij op jouw compiejoeter stof zoeken van Peppa om een kussen te maken?” 

Oh. jee. Daar heb je het. Het kind draagt – zo jong al, ocheere – de erfelijke last van de wetenschap dat er zoiets bestaat als online shoppen. Well allright. Welkom in de Peppacar, dan maar. Etsy deed wat Etsy moet doen. Peppastof werd gevonden en besteld. Peppakussens zouden het zijn.

0 geïnstalleerd_juist

Het idee is niet nieuw: een kussen dat in het midden geen vulling bevat en dat je rond je autogordel plooit. Ik pinde er ooit een tutorial van, maar die link bleek niet meer te werken. Dus deed ik maar iets. Zo moeilijk was dat niet. En ik deel ik met u. Het is namelijk niet alleen comfort voor de achterbank, het verzacht ook uw eigen nekpijn bij het autodutten. 

make it blog it share it

Het ding blijkt dutgewijs vrij handig te zijn en zit niet in de weg bij activiteiten als ondersteboventekenen bij 40° Celcius.

0 ondersteboven

De vulling van het kussen kan uit de sloop, zodat je de sloop apart kunt wassen. Zo’n kind dat zich overgeeft aan een autodut bij hoge temperatuur, daar komt al eens wat voorhoofd- of mondhoekvocht aan te pas. En dan is een wasbeurt niet overbodig. Hopla, daar gaan we!"

Vervolgens volgde een stap voor stap handleiding van hoe je zo'n kussen in elkaar zet. Compleet met duidelijk tekst en voldoende foto's enzo, enfin, eentje zoals ik ze graag heb.

make it blog it share it

De blogpost was bedoeld als voorbeeld voor in het boek 'Make it, blog it, share it'. Dat boek is een vlot leesbare, vooral praktische gids met tips voor een blog met alles erop en eraan. Sinds ik het boek doornam, belandden er nog verschillende do's op mijn lijstje. Al wordt de formule voor 'tijd' helaas niet uit de doeken gedaan.

Ik leverde zelf mijn bijdrage aan het boek onder het hoofdstuk 'hoe schrijf je een handleiding'. Ik mag er zaterdag een boompje over gaan opzetten op de blogschool.

make it blog it share it

Bijgestaan door mijn zus Linde - in een vorig leven docent van cursussen als daar zijn 'hoe schrijf ik een goede instructieve tekst - schreef ik een lijstje met tips bij elkaar voor een goede handleiding. Bedoeling was dat bovenstaande handleiding het geheel zou illustreren. Maar Lobke, die het boek heeft samengesteld, kampte met een mij goed gekend probleem in boekenwereld: plaatsgebrek.

Wel, laat me u even meenemen naar tip nummer 3 in mijn lijstje: 'wees eerlijk'. Het schrappen van de autokussenhandleiding uit het boek blijkt, een half jaar na datum, een zegen voor mijn bloggeloofwaardigheid. De manier waarop de vulling in het kussen steekt is namelijk absoluut onpraktisch. Al doen mijn dochters nog regelmatig een Peppadutje, ik zou geen enkele collega-naaister willen aanraden om het ding op die manier in elkaar te steken.

Een blogbericht is een momentopname, waarop je naar eer en geweten aan je lezers probeert te vertellen wat de waarheid is. Ik noteer meteen ook op mijn do-lijstje: grote kuis in mijn blog! Want ik kan u, ook naar eer en geweten, mededelen dat het bijvoorbeeld echt een goed idee was om een plastic bodem aan een schooltas te maken: geen enkel spoor van schade aan de stof, na een paar jaar. Maar het idee om voor een ovalen bodem te kiezen, blijkt dan weer niet zo praktisch. En geen enkeling die, zes jaar na datum, ooit nog op deze manier een pennenzak in elkaar mag steken van mij, nu ik leerde hoe de truc met de ritsflapjes echt moet.

En uw blogarchief? Ook eens tijd voor grote kuis en eerlijke voetnoten? Welke van uw berichten zou u intussen liever aan het oog van de mensheid onttrekken?

maandag 4 mei 2015

La Maison Victor: de winnaars

Ik gaf mijn dochter een rekenmachine. Vroeg haar: maak eens een nummertje? De eerste vier die op mijn lijstje met kandidaten voorkwamen, winnen een exemplaar van La Maison Victor! En dat waren de nummertjes 09, 32, 65 en 86.

Lotte Pothé, Elke Veirman, Jozefien en Evelien Anné, mailen jullie je adres naar rietblogt (at) gmail (dot) com? Dankjewel!




Niet gewonnen? Niet huilen! Oon en ik mochten samen tateren in het boek, en mogen samen weggeven!

zondag 3 mei 2015

Een hemd, een broek en een spaarpot van stof

Ik toonde u al heer Siebe in zijn proefhemd. Vandaag is het menens: Siebesfeest! Hoewel we het proefhemd - naar mijn normen - eeuwen voor de deadline rond zijn lijf pasten, slaagde ik er toch in om vorige woensdag pas de laatste hand aan het feesthemd te leggen. Met de nodige spanningsopbouw tot aan de pasbeurt vrijdag: meneer vond het nodig om tussen begin maart en vandaag nog een aardig eind te groeien. Dus de - toen al een maat groter getekende - Theo werd nog verbreed aan de schouders en uiteindelijk, uit vrees voor openspringende knopen, in de zijnaad op een halve cm gestikt. Maar hé, hij past!
3

LML rug

Voor de stof zetten moeder en zoon zich op de bank voor een reis door stoffenwebshopland en landden ze bij Petite Couture. Rocket Age van Riley Blake voldeed aan alle voorwaarden: een echte jongensstof die figuratief is en toch niet kinderachtig. Een achtergrond in millimeterpapier, wat berekeningen waar ik geen touw aan vastknoop, en raketten in allerlei banen rond de aarde. Dat millimeterpapier is trouwens heel handig als je de plaats van de knopen moet bepalen!

LML hemd

En huppa, daar was meteen een thema voor het feest geboren. Ik gebruikte een stukje van de stof voor de uitnodiging en nam het raketje over: de genodigden verzamelden zich vanmiddag in de tuin rond Siebes lanceerplatform.

LML Siebesfeest

LML Ruimtereis

Aan de uitnodiging zit een scheurstrookje. Wie wil, kan Siebe een tip of wens meegeven voor zijn ruimtereis.

LML scheurstrook

Om die tips te verzamelen dachten we eerst aan een spaarpot. Maar uiteindelijk nam ik Zo Geknipt!2 ter hand en werd het een kokertoiletzak. Ik fronste even om wat ik zelf schreef - dat heb ik altijd als ik handleidingen moet volgen, dus ook die van mezelf. Maar ik kan u bij dezen bevestigen dat de uitleg klopt! 
LML toiletzak

In het deksel stopte ik een rits, die als spaarpotgleuf dient. 

LML spaarpot

De binnenkant kreeg een voering van toile cirée, zodat scout Siebe het geheel nog een nuttig tweede leven kan geven op kamp.

LML voering

Ik het hemd, Siebes moeder de broek, was de deal. Ook dat had wat voeten in de aarde. We vertrokken van een langere versie van de grootste maat van de Cisse. Want die vonden we allebei het mooist onder dat hemd. Siebe is een welgevormd, niet al te struis kind, maar een pasbeurt leerde ons toch dat maattabellen niet liegen. Dus gingen we over op een op maat getekende broek, maar wel met de details van de Cisse. Alle ontwerpcredits voor Zonen09, dus!

LML zonen09

17

De broek werd moeders werk. Aleen de ritsgulp, daarin durfde ik haar nog niet gidsen. Want dat deed ik zelf nog nooit! Dus die nam ik voor mijn rekening, met de Cissehandleiding erbij, en dat bleek weer helderheid troef. De voering van zakken en tailleband werd hemdenstof, om het geheel 'onzichtbaar bij elkaar te laten passen'. Want ik hou van dat soort folliekes, en Siebes mama ook. 

LML tailleband

We trokken nog even de zon in, voor een handvol foto's.

LML piep

En kozen uiteindelijk toch de binnenexemplaren voor Siebeskaartjes.

LML kaartjes

Zo'n feest met een huisstijl, dan is er sprake van nopjes bij deze dame! En wat nog fijner was: de feesteling zelf weet al die details ook wel te smaken.

Goeie ruimtereis, Siebe!

LML knipoog

woensdag 29 april 2015

Give-away: La Maison Victor

't Was volop zomer en picknickweer toen wij schreven aan Zo Geknipt!2. Maar toen het boek in de winkelrekken lag, werden de barbecuestellen al lang geruild voor fonduesetjes en de picknickdekens stilaan voor kersttafellaken.

Maar nu in het tijd om sommige zonnige recepten boven te halen. En dat vonden ook de mensen van La Maison Victor: de zomer lonkt, uw Franse broodjes zijn bijna gebakken... en verdienen op maat gemaakte zakken!



Het recept wordt uitgebreid belicht in de mei-juni-editie van het tijdschrift. Net als het boek zelf!


Ik kreeg er vier onder mijn hoede, en deel die graag uit aan vier picknickfans die met me willen delen wat zij onmisbaar vinden bij het buiteneten. Reacties onder dit bericht tot zondagavond, maandagochtend laat ik weten wie er een exemplaar van het tijdschrift heeft gewonnen.

maandag 27 april 2015

Hartige poffertjes voor kleine vegetariërs

Zit jouw weekmenu al in elkaar? Als 'vleesloos' en 'minderjarige tafelgenoten' randvoorwaarden zijn en je hebt een voorkeur voor 'gemakkelijk', dan heb ik misschien een tip. Een gerecht dat even snel klaar is als dit blogbericht. Je staat wel even te bakken, maar het resultaat wordt nog tijdens dat bakken zelf uit de kom gegrist.

Qua fotomateriaal moet je het doen met wat telefoonfoto's. Maar ik garandeer je dat het lekker was, mijn kleuters kunnen dat beamen. Verder ben ik nog steeds geen keukenprinses, dus vergeef me enige vaagheid in de omschrijving, want 'ik doe maar wat'. Maar 'wat' was wel eetbaar!

Hartige poffertjes met oesterzwammen en peterselie


Het poffertjesrecept dat de basis is voor wat ik maakte, is er eentje van Piet Huysentruyt. (Verder niet de meest diervriendelijke kok, dus ik ben hem enkel erkentelijk als leverancier van meestal-lukt-dat-wel-goed-kooktechnieken.)

Ik neem voor het gemak het geheel voor u over, want doorklikken met handen vol poffertjesdeeg, dat is niet zo handig.

Nodig:
1 ei
1/4 dl zure room
300 ml melk
300 g zelfrijzende bloem
100 g oesterzwammen
een kleine ui
een handjevol bladpeterselie
een handjevol geraspte emmentaler
peper en zout
bakboter
een poffertjespan, of - zoals ik - poffertjesplaten voor je wafelijzer

Hak de oesterzwammen fijn en snipper de ui. Hak ook de peterselie fijn. 
Bak de ui goudbruin, en voeg daarna de oesterzwammen toe. Bak nog een aantal minuten tot de zwammen gaar zijn, kruid met peper en zout.
Doe de bloem in een kom en maak een kuiltje in het midden. Breek daarin het ei, voeg de melk en de zure room toe. Doorroer het deeg goed met een klopper.
Roer de oesterzwammen en de ui door het deeg. Roer er vervolgens de peterselie en de kaas doorheen.

Verwarm poffertjespan en bak de poffertjes met een beetje boter aan elke kant bruin, of doe hetzelfde met je wafelijzer.

Klaar!
En wat aten we als dessert? De zoete versie!