dinsdag 21 februari 2017

Communie- of lentefeestinspiratie: part I

Ik zie veel mensen om mij heen, paraplu boven het hoofd en sjaal rond kinderhalsjes snoerend, vrolijk feestplannen maken. Ook ik ruik de lente en kleine mensjes in mooiste pakjes: Liv wordt 8 en groot en lijstjesmaakster en lentefeestplanner. 

Sta me toe om reclamegewijs een kleine suggestie toe te voegen aan uw nu misschien al uitpuilende communie-of lentefeestinspiratiebord, mentaal of digitaal. Ik ben verliefd op Loxia08 van Lotte Martens, en ik zag in mijn Just Knot it patroon ook best een kleine prinses ronddartelen tussen haar naasten, in haar groei-moment-of-fame.



             

De stof is geweldig zacht en toch makkelijk verwerkbaar. (Wel best met een microtexnaald.) Het poederroze is een pracht van een feestkleur, de koperen veegjes geven het geheel wat sparkle. We willen niet veralgemenen of stereotyperen, maar geef toe, er zijn veel 7- of 8-jarigen voor wie dit een discussieloze stofkeuze zou worden. 


Het moeilijkste van het hele proces was het fotograferen. Dat lukte me nog het best in sterk onderbelichte toestand, pas dan zie je hoe mooi het koper uitkomt op het roze.


Hoewel de boog in koperen paspel mooi bij het geheel past, zou ik voor een communie- of lentefeestjurkje voor de optie zonder overlap kiezen. Met overlap wordt het geheel heel luchtig en echt hoogzomers, en bovendien bolt de stof door haar structuur een beetje op in de bochten en lijkt een zijnaad me wat mooier.



Op de rug die strik, ah ja, want 'Just Knot It'.


Ik werkte af met twee koperen knoopjes die ik nog had van toen ik deze jurk maakte.


Ik combineerde een paneel van de Loxia-stof met een stukje bijpassende effen stof. Enkel het schouderstukje knipte ik uit een restje paneel, die vlekjes op de schouders vormen een vrolijk detail. De optie met plooitjes vind ik de meest feestelijke.



Model van dienst is de immer beminnelijke Kleine Liv. Al heb ik me laten vertellen dat die 'immer' nu en dan met een korrel zout te nemen is. Maar ìk kan daar echt niet over klagen: de zon weigerde te stralen maar mijn feesteling deed dat des te enthousiaster.

Ze is nog wat klein voor een lentefeest, maar viert binnenkort wel haar verjaardag. Eens een verjaardagstylist, altijd een verjaardagstylist: we startten vorig jaar een traditie en ik heb nog steeds geen bezwaren. Liv ook niet, lijkt het.


Ze was in haar element. Ze liet zeer gewillig haar haren stylen met speldjes en vlechtjes en lint. En ze had haar uitgesproken idee over de setting.


We maakten meer van 500 foto's. Omdat we er zo'n lol in hadden. De poses nagenoeg volledig volgens de improvisatie van mevrouw. Wat ♥ -jes opleverde.


Maar ook zotte toeren als 'maak een foto van ver en plat en ik wil er op tot aan mijn tenen'.


Of - nog feestelijker, vindt u niet - "en nu een foto van die tenen alleen!"


Of hoe wij een uurtje van feest deden op een regenachtige maandag. Ik stikte wat hoekjes kunstleder aan elkaar, for the love of snelle slingers. Misschien ook nog een idee voor uw feest.


Ruik je de lente al? Ik wel! Ik blog binnenkort ook wat Just Knot It feestinspiratie 'made by you'. Ik zag het voorbije halfjaar al heel wat versies passeren waar ik spontaan van ging feesten, en hier en daar ook een leuke hack. Ik vind de weg via #connectingtheknots, maar laat me in de comments zeker weten hoe jij er een feestjurk in ziet!



Patroon: Just Knot it
Stof: Loxia 08 van Lotte Martens
Ik kocht de stof bij Stitch & co - bedankt voor de supersonisch snelle levering! Maar daar is het paneel op dit blogmoment even uitverkocht. Ik liet me vertellen dat de stof terug is geprint en bij de groothandel beschikbaar is, dus als je even de stofnaam in een zoekmachine gooit, vind je vast wel een winkel waar je ze kunt vinden.

dinsdag 10 januari 2017

Over storm op zee, stevige steun en een afwijkende vorm van verstelbaarheid

De vreemdste titel ooit, vindt u niet? Ik verklaar me nader, want hij opent een relatief kort bericht maar vat veel samen. Een ode aan de vriendschap, deze tas. Er ging een jaar voorbij dat bewogen was en tegelijk kroop. Eentje dat, zonder in detail te treden, misschien niet het meest sprankelende uit mijn levensloop was. De zee was woelig en de golven dichtbij en voelbaar. 

Maar ik woonde gelukkig niet in een bootje. Mijn huis had misschien wel wat kieren waar de tocht doorheen kwam, maar het stond op een aantal onverwoestbaar sterke palen. Vriendin Anneke was/is er daar een van. Wat begon als 'de mama van een kindje van de klas', werd een onmisbare vaste waarde. Dat klinkt behoorlijk lyrisch, maar dat mag ook wel eens. Soms is het mooi als lyriek de enige manier is om de droge waarheid mee te geven. Het prille begin van onze communicatie handelde over het feit dat haar kleuterzoon en mijn kleuterdochter zich waagden aan enige tentoonspreiding der doorgaans tot de persoonlijke levenssfeer behorende lichamelijke onderdelen, nu een jaar of vijf geleden. Dat blijft een plezant verhaal om nog eens boven te halen als zij kleuters hebben en wij rimpels, het verhaal van in de opvang in de bosjes. Maar dat tweetal is - hoewel nog steeds dikke vrienden - al lang niet meer de enige gespreksfocus.

Een tas dus. Een woelig jaar verklaart ook deels waarom dit verjaardagscadeau niet bepaald binnen de aanvaardbare tweewekennorm bij de jarige belandde. Want die at taart op een moment dat de zon even warm was als de kaarsjes. In tijden van 'noodgedwongen traag' had het idee tijd nodig om te rijpen. Op zich is het anders een eenvoudig model. Hoofdbestanddeel is blauw kurkleer, een accentje in bamboe met goud.


De tas is van het type 'ruim genoeg voor een A4-map en een brooddoos'. Materiaal om mee naar het werk te nemen dus. Ik voorzag een sluiting met rits bovenaan, omdat ik een open tas toch altijd wat tricky vind als je er je hele hebben en waardevolle houwen in mee vervoert op een plaats waar een paar duizend man per dag manoeuvreert.


Aan de binnenkant wat aardigheden voor de georganiseerde vrouw. Binnenzakjes - eentje op portefeuilleformaat en eentje op zakdoekjesformaat - en een sleutellint. En een plek voor de fitnesskaart, dat ook. Want wij tateren in erg diverse etablissementen, niet alleen op plekken waar men cava serveert.



De tas heeft geen zijnaden: al het blauwe kurkleer bestaat uit 1 lap. Ze is wel doorstikt op de zijkanten, maar dat heeft te maken met een ietwat bijzondere eigenschap.


Ik vond dat een tas van dit formaat om een verstelbare schouderriem vroeg. Maar ik had slechts 1 schuifriem in huis. En die was zilverkleurig. En het kurkleer bevatte goud. Zoals altijd groeien mijn materiaalvoorzieningen traag mee met het groeien van het plan: de deadline naderde, geen tijd meer dus om bij Mieke een exemplaar in de juiste kleur te bestellen.

Dus zoals dat vaak gaat: drempels voor je voeten leiden tot nieuwe oplossingen. Ik moest en ik zou, dus ik ging voor 'inwendige verstelbaarheid'. De bron der schouderriem ontspringt aan de voeringkant. Waar ik kon leven met zilver, want er zit ook al een zilveren sleutelhaak. Vervolgens meandert hij zich een weg doorheen de tas...


... om er op elegante wijze doorheen het kurkleer aan de buitenkant weer uit te komen. Verstelbaar van rechte schouderdraaglengte tot schuine schouderdraaglengte, en aan de buitenkant slechts een lus tassenband zichtbaar. Mooimooi, vond ik dat.


Het ritszakje vooraan is exact berekend op de afmetingen van Annekes telefoon. Duim dus mee dat die niet in de soep valt voor deze tas het begeeft.



En dat zal volgens mij niet snel gebeuren! Ik krijg wel eens de vraag hoe een bepaald ontwerp of materiaal er uitziet na een tijdje gebruiken. En dus zing ik vandaag het lof der kurkleer. Ongesponsord, gewoon uit vrolijk enthousiasme, voor wie het zich afvroeg.


Zannes boekentas, in dagelijks gebruik sinds september, ziet er werkelijk nog als nieuw uit. Ik zag ze in de opvang in het rek naast gekochte exemplaren van klasgenootjes staan en stond versteld van de mate van ontbinding waarin sommige van haar makkers verkeerden. (De schooltassen, niet de klasgenootjes). Enkel voor het handvat zou ik misschien een donkerder materiaal aanraden, daar hebben we wat last van vette pootjes. Maar voor de rest heb ik vanaf nu mijn antwoord klaar als men mij nog eens vraagt: "krijg je dat wel stevig genoeg, en welk materiaal kies ik best voor een zelfgemaakte boekentas?"



Eén lofzang dus, aan het begin van dit nieuwe jaar. Lof der kurkleer, lof der vrienschap. Vol moed en hoop en met een lading houten latjes om de kieren van mijn huis dicht te spijkeren. Als mijn naaimachine weer op volle toeren draait, vind ik vast ook moed om een gordijn te stikken tegen de tocht. We zien wel wat te tijd brengt, en aan welk tempo we met de tijd mee gaan. Maar er bestaat alvast geen storm die mijn steun kan doen wankelen.

zaterdag 31 december 2016

Een blinkende start

Ik wuif het jaar uit met genoeg sparkles om alvast een heel eind 2017 in te blinken!

Lotte Martens hoef ik wellicht niet meer te introduceren. Als haar werk hier de revue passeert, dan zit er steevast bling in mijn keuzes, ga maar na. Naast mooie lappen stof bestaan er nu ook kleinere aardigheidjes: DIY pakketten met een lapje stof en instructies om jezelf of je huis te versieren. Ik ging aan de slag met een Flying Sparkles pakketje, dat eigenlijk is bedoeld om een slinger te maken, zoals Eva je laat zien. 

Maar dat draaide hier een tikje anders uit. Want ik kreeg er ook nog een lint bij, koperroze met zwarte driehoekjes. En je kan véél met een lint in nepleer, een niet-rafelende stof en een ochtend die om 4 a.m. start. Waar insomnia al niet goed voor is: om 6 uur had ik een hele collectie bij elkaar en was een schep daglicht het enige ontbrekende element in het verhaal. En ook dat kwam met wat geduld in orde.

Ik begon met twee covers voor mijn 'melkflesvaasjes', waarvan ik er ooit eens vier in de kringwinkel vond. De takken kersenbloesem staat intussen twee dagen warm en we zien de eerste bloempjes.


Mister miniplant stond er wat kleintjes naast te wezen, dus die kreeg de rol van vlaggendrager.


Niemand zegt dat jasjes voor tools even lelijk moeten zijn als de tools zelf. Kan je raden voor wie ik deze slaapzak stikte, zonder naar de volgende foto te kijken?


Voor mijn stofschaar! Voor de achterkant van het zakje gebruikte ik een restje zwart blinkend leder.


Voor het versieren van je huis en van jezelf, zei ik. 


Met wat leersnippers in lichtroze en zwart en een stukje van het lint is mijn feestoutfit voor vanavond klaar. (Al mis ik precies nog een little black dress, vindt u ook niet?)



Nog meer snippers werden allerlei tags en sleutelhangers. Lijkt me heel vindbaar als ik naar mijn sleutels rommel in de diepten van een donkere handtas.




Toen haalde ik de lijm boven: je hoeft helemaal niet te kunnen naaien om met dat mooie materiaal aan de slag te gaan. Mijn lapje werd kleiner en kleiner, maar ik liet geen centimeter onbenut. Ik diepte wat houten rondjes en sterke magneten uit mijn lade - een restje van Zannes doopsuiker - en maakte de meest onfotografeerbare magneten ever.



Over naar de categorie snippers: te mooi om de was op te hangen, dus ik gebruik deze wasspelden voor de tekeningen van de dochters.


En de miniversie werkt prima voor mooie kaartjes van lieve mensen.


Oh ja, ik zou het bijna vergeten! Het was een slingerpakketje. Dus ik maakte dan toch ook een slingertje.


Ik wens jullie allemaal een topjaar, waarin je mag stralen van geluk of blinken van trots...


... of helemaal warm van mag worden!



Lotte Martens Winterblogtour 2016
Flying sparkles Hebe
Lint TRIM poppy flower coreo roze

zaterdag 17 december 2016

Wat mooi is zit binnenin: een winters verhaal

Kijk, de winter is welkom! U kunt het niet voelen dus u zult het van me moeten aannemen: dit is de warmste jas ooit. 

Het was een proces van lange adem. Zo'n lange adem dat ik hier wat dwaas zit te grijnzen naar mijn scherm, maar niet veel woorden verzonnen krijg. En dat overkomt me niet zo vaak. Ik ben content, ja. Dat vat zowat alles samen.


Ik besliste pas dat ik wat meer aan selfish sewing wil doen. De kasten van de dochters puilen uit. Of beter: de kast, want een week geleden bereikten we het historische moment waarbij de metingen twee keer exact 127,6 cm opleverden en er dus onmogelijk sprake kan zijn van een kledingstuk dat slechts een kind past. Als we wat bijblijven met de was, is er van kledingschaarste in de meisjeskast geen sprake.

U voelt al de overgang naar mijn eigen kast. Ik ken vriendinnen die nu op het puntje van hun stoel zitten, de vuisten gebald voor een onmiddellijke aanval mocht ik het wagen om te schrijven dat er daar wel over een tekort gesproken mag worden. Marie Kondo, het lijkt me zo'n type met een gezicht van plastic, dat je gladgestreken en met gebeitelde glimlach zal vertellen over haar methode. Maar zelfs zij zou enige zenuwtics vertonen bij de aanblik van 'cardigans in alle kleuren van de regenboog'. Het enige capsule aan mijn wardrobe is mijn reeks identieke skisokken.

Misschien net daarom dat ik toch een soort van schaarste opmerk als ik in mijn kleerkast sta. Ik heb nood aan rust in mijn hoofd en aan een portie sober en effen, niet aan een kleurenbom. Vandaar. Een relatief sobere jas. In grijze wol, een paar jaar geleden gevonden op een stockverkoop van grotemerkenstoffen. Loodzware stof, heel vast geweven, bijna vilt. Lekker warm en geweldig om mee te werken. Overal met dubbel doorstikte naden, want die gingen wat bol staan door de dikte en waren moeilijk plat te strijken.



Het model is een Lekalapatroon, nummer 4417, en ook niet. Er ging een testjas aan vooraf - wel met de originele lengte - en die bracht naar schatting 703 dingen aan het licht die niet helemaal goed zaten, hoewel het patroon zogezegd op maat had moeten zijn. Dit is dus een behoorlijk aangepast geval, al behield ik wel de mooie kraag en naden in de fronten. 

Om te beginnen kortte ik de boel een flink stuk in. De testjas hangt ook in mijn kast, en twee lange jassen, daar had ik nu niet meteen nood aan.


In korte versie vond mijn lieftallige wederhelft het allemaal wat 'afgesneden' aan de zoom, dus deed hij schoorvoetend de suggestie een rugsplit toe te voegen. Mijn lieftallige wederhelft moet zich vaker moeien, vindt u ook niet?


De kap wilde ik dan weer zelf graag. Omdat dat praktisch is, maar ook wegens het in de volksmond binnenkort vast algemeen aangenomen 'de kleren maken de man, en de voering maakt de jas'. En in dit geval zou ik wel gek geweest zijn om de voering nergens zichtbaar in de jas te stoppen... want ze is warm, zacht, zalig vlot verwerkbaar maar voornamelijk prachtig.



Ik zal mijn rits (ook part of the patroonhack) eens open doen, dan zie je ze beter.


Tadaa! French Terry van About Blue Fabrics, de stoffenlijn van Bambiblauw, uit de botanical garden reeks. Dit stofje is intussen al niet meer verkrijgbaar bij Bambiblauw zelf - naaiend Vlaanderen weet wat mooi is - maar wel bij heel wat andere webwinkels die de lijn ook verdelen.


Voila, in al haar glorie! Ik streek een laagje wattine tegen de stof, en we spraken af dat ze zich zou gedragen als katoen zolang ik aan het werk was, en als French Terry zodra ik de jas droeg. Ze hield woord: ik werkte met plezier met de gewone naaimachine en een stretchnaald/boventransportvoet en doorliep een lang maar bijna vloekloos parcours.


Ik zeg bijna, want bij het toevoegen van de split was mijn schaar overijverig - daar kon die stof natuurlijk niets aan doen - en dat zorgde voor een ietwat afwijkende rugsplitvoering. Ik kan er niet mee lachen in feite, maar het leven is aan de relativatoren. En van alle plaatsen waar de fout had kunnen zitten is 'op mijn derrière' symbolisch gezien misschien wel de beste locatie.


Het dresseren gebeurde met een labeltje en een jaslus volgens mijn intussen vaak beproefde biais/paspelrecept.


De kap is afneembaar en zit aan de kraag met 'onderstebovenknopen'. Er zit een rijtje knoopsgaten in de bovenste stoflaag van de kraag, en de knoopjes aan de onderkant van de kap schuiven daar onzichtbaar in.


Rest er mij nog Oon te bedanken. Voor een mooie dag waarop ze foto's nam. Ik zet me - het zal al dat mooie groen zijn - zelfs even over mijn aversie voor kikkerperspectief. Want, ik zei het al, hier staat een content mens.