Een workshop, een oorlog, een kooppatroon en een give-away

De wereld staat niet stil. (Om eens een blogbericht te openen met een dooddoener van formaat.) Ook wel: stilstaan is achteruitgaan. Dat heeft ook Femma begrepen. Een paar jaar geleden had ik eens vreemd gekeken bij het voorstel om KAV-lid te worden. Maar KAV deed wat ik ook zou willen kunnen: verjongen. En aangezien ik een verenigingsmens in hart en nieren ben, vind je me sinds kort al kokend, kleurenzoekend en - oh ja - al handwerkend op de activiteiten die de gloednieuwe plaatselijke Femmagroep organiseert. Ze hadden maar één avond nodig om me een stortplaats te geven voor het clichébeeld dat ik had van de grootste hobby van mijn schoonmoeder. Die ik nu met plezier met haar deel, zij het in een lichtelijk verschillende groepssamenstelling.

En dus werk ik ook met plezier mee aan Femma maakt het op 8 juni in Leuven. Op die dag laten de Femma-madammen zien dat zij eigenlijk nooit zijn gestopt met wat nu weer zo in is: zelf maken. Neem een kijkje in het aanbod en kom gerust eens langs! Een workshop uit Zo Geknipt! was het eerste plan. Maar mijn aversie voor bandwerk is zo groot dat ik zin had in iets nieuws. Dus tekende ik een schoudertas met een kleurig accent in de een stolplooi. 

En met een 'valse paspel' die een mooi kadertje trekt rond de sierband bovenaan.

Die gaan we maken, de 12 workshopdeelnemers en ik! Jij kan daar een van zijn, als je zin hebt. Ongeveer gelijktijdig met de Femmavraag zaten mijn wederhelft en ik voor het betaalscherm van Syrië 12-12, te lezen wat die mensen daar met onze gift zouden kunnen doen. Welk getal we er ook op plakten, het bleef aanvoelen als peanuts. En dan vraag je je af: wat heb ik echt nodig? Wat zijn de extra's waarmee ik een broodnodige druppel op de gloeiend hete plaat kan spelen? Iets wat iedereen voor zichzelf moet uitmaken, uiteraard. Ik besloot, de herinnering aan Van Katoen nog vers in het geheugen, niet te piekeren en gewoon wat extra's te creëren:

Ik verkoop het patroon en de handleiding voor de tas aan 5 euro per PDF. 
De opbrengst gaat integraal naar de slachtoffers van de oorlog in Syrië.

Je koopt een PDF met een uitgebreide stap-voor-stap handleiding, getest door vier naaisters met gevarieerd handwerkcurriculum, o.a. door de K1-mama's en door mijn vaste VanKatoenPatronenbuddy, die ook de technische kant van de verkoop voor haar rekening nam, waarvoor dank! Het maken van de tas vraagt weinig tot geen ervaring. 

Want je hebt deze lente toch geen reden om te zonnen, de naaimachine roept. En een oorlogsterrein is toch geen plaats om kinderen te laten opgroeien. Je zou de aankoop van het patroon dus een win-win kunnen noemen, maar dat klinkt een beetje wrang in deze omstandigheden.

Je hebt nog steeds alle redenen om af te zakken naar Leuven op 8 juni. Ook wie de workshop volgt, draagt bij: de vergoeding die ik krijg voor die uurtjes naaiplezier, gaat ook mee in de 12-12-pot. En om zo veel mogelijk geld in dat permanent-te-lege laatje te krijgen hier nog een kleine give-away als motivator om het woord te verspreiden. Deze versie van de tas maakte ik voor mezelf.

 

Met een lapje soepele jeans en een mooie rode Kokkavoering van bij Bambiblauw. Met aan de binnenkant wat extraatjes die niet in het patroon zijn voorzien: een gsm-zakje en een sleutellus. 

Laat hieronder een comment achter, waarin je vertelt hoe je wil helpen om de boodschap te verspreiden. Dat mag op je blog, op je Facebookprofiel of -groep, in een mailtje naar de snit-en-naad-club van je groottante, of door met fierheid je eigen exemplaar te showen en het verhaal erbij te doen, het maakt niet uit. Ik zou het gewoon fijn vinden als de boodschap terecht komt bij zo veel mogelijk handwerkers-met-een-hart: je linkt best naar de plaats waar het patroon te vinden is. Onder alle comments verloot ik op 1 juni een afgewerkt exemplaar van dezelfde schoudertas als de mijne, in jeans met rode Kokka. 

Illustratie nodig bij je verhaal? Gebruik gerust deze afbeelding:

Laat de give-away je vooral niet tegenhouden om zelf met het patroon aan de slag te gaan. Syrië heeft het nodig!

Edit: zo lang de give-away loopt, is ook betaling via overschrijving mogelijk. Via PayPal is voor mij het makkelijkste, maar wie dat niet heeft en toch graag wil deelnemen, stuurt best een mailtje naar rietblogt (at) gmail (dot) com.

Gepluimd

Eventjes lijkt het of ik een tweeling heb. Met een kleuter in de instapklas en eentje in de eerste kleuterklas en twee juffen die het goed met elkaar kunnen vinden, willen de themabriefjes wel eens verdacht sterk op elkaar lijken. Ik speel wekelijks een spelletje 'zoek de tien verschillen', want het is aan de oplettende ouder om op te merken dat de instructies toch subtiele nuances inhouden! Maar nu was de boodschap voor allebei duidelijk: K0 en K1 worden deze week bevolkt door indianen.

 

Ik zag in de loop van het verlengde weekend her en der op Facebook al piekfijne outfitjes verschijnen, met frengels, pluimen en kralen. En de dochters zijn erfelijk belast met een voorliefde voor verkleden, dus ik kon hen moeilijk op pad sturen met enkel wat strepen op hun wangen. Maar deze keer had ik een behoorlijke duw in de rug nodig. Ik heb een rijk jeugdbewegingsverleden maar ook in die tijden was ik de laatste om de klassiekers als piraten, cowboys of ridders en prinsessen op mijn bivakthemalijstje te zetten. Dus ik stond met enige weerzin voor mijn stoffenkast.

 

Tot ik een lap ontwaardde die zonder veel kralentoevoeging al wat indiaan in zich had. Zo-geknipt-diehards herkennen de stof misschien als 'de schoudertas met magneetknoop'. We hadden vorig jaar in de zomer geanimeerde gesprekken over of er nu tipi's of vlagjes op gedrukt staan en deze keer wist ik wel zeker: tipi's zouden het worden!

 

Weg sewers block: luttele uren later dartelden er twee indianen door ons huis. Twee tuniekjes, check. En met een restje stof, een elastiek, wat fleece en een stukje Fast2Fuse had ik hen in geen tijd ook van haartooi voorzien. Bij gebrek aan tipi en wegens regenweer namen ze genoegen met een slaapkamer als actieterrein: ook daar bleken wilde westerntaferelen mogelijk.

 

Ik maakte twee rechte jurkjes met het patroon van deze tuniek. Zonder stroplinten en met een V-hals voor en achter bleek dat zeer geschikt voor een indianenlook. Livs tuniek kreeg een zwarte rug. Als ik haar haren bij elkaar vlecht zodat de donkere kleur er meer uit komt, kan zij met wat fantasie nog doorgaan voor een indiaan.

 

 

 

Die van Zanne maakte ik uit een lapje Monaluna dat ik ook wel iets indianerigs vond hebben. Zij kreeg een rug in mosterdkleur. Maar met dat cherubijnenkapsel heb je al wat meer inspiratie nodig om haar in je fantasie een continentverplaatsing te laten ondergaan.
 

 

 

Bij de pasbeurt bleek Zannes hoofd te omvangrijk voor de ruitvormige hals. Niks te tornen, het zijn verkleedkleren: een snipje in de hals, wat zigzaggen links en rechts en de kous was af!
 

Is dat de vijand op de loer, zijn we in het nauw gedreven zo zonder wapens, is onze argwaan terecht?

 

 

 

Relax, het is ons moeder met haar fototoestel, wees welkom squaw en rookt met ons de vredespijp!

 

De zesde klas aan de naaimachine (+ tutorial)

Juf Sofie van de zesde klas bladerde door ons boek en vroeg me welk project doenbaar was als moederdagcadeautje voor de mama's van haar leerlingen. Al begint Zo Geknipt! in mijn ogen bij het begin, ik vond de doenbare projecten niet meteen moederdagcadeautjes. En de potentiële moederdagcadeautjes niet meteen doenbaar met de zesde klas. Dus kreeg Juf Sofie een handleiding op maat. Ik tekende een heel eenvoudige opvouwbare boodschappentas. Met een beleg (geen gedoe met keergaten) en met tassenband (geen gedoe met linten maken).

En met een 'opvouwhoekje' zoals ik in deze boodschappentas deed. 

Juf Sofie riep de hulp in van zeven dames met naaimachine, maar zonder kind in de zesde klas: het moest een verrassing blijven. Elke machine kreeg een team van drie of vier kinderen en toen startte de bedrijvigheid.

De refter werd voor een dag omgebouwd tot naaiatelier. Met een lange tafel pennenzakken en werkschriften, 'voor wie even niets te doen heeft'. Maar die tafel bleef, zodra we aan de slag gingen, onbevolkt. Wie even niets te doen had, zette ik zelf aan het werk: het omvouwhoekje van de tassen kreeg een accent in flockfolie, dus knip- en strijkwerk genoeg.

Voor het nalezen van de handleiding kreeg ik hulp van iemand met meer didactische kwaliteiten dan ikzelf. Want al na een paar zinnen stuitte ik op vragen als: 'weet een kind van de zesde klas wat 'diagonaal' is? (Ja dus.) Terwijl ik andere dingen dan weer heel letterlijk moest uitleggen. (Steek je speld in de stof en zorg dat ze er ook weer uit komt.) Feit is wel: met leerlingen van het zesde leerjaar kan je al een toffe babbel hebben, en ze zitten vol enthousiasme om dingen te proberen die nieuw zijn voor hen.

Het werd flink doorwerken, vierentwintig tasjes op drie uur tijd, maar ze lagen er op het eind allemaal! Het onderwijs is een branche bevolkt door mensen waar ik vaak mijn hoedje voor afzet. Het is me, wegens algehele geduldloosheid, absoluut niet gegeven. Maar voor een dagje vond ik het een heel leuke ervaring. Af en toe is het geen slecht idee om elf te zijn en de wereld op die manier te bekijken. Ik heb me bijvoorbeeld nog nooit afgevraagd: 'Zo'n pedaal voor een naaimachine, bestaat dat ook draadloos?' En voor mij is het evident maar een zesdeklasser vraagt zich ook wel af: 'Maak jij met die machine ook plastic zakken?'

Voor wie zelf aan de slag wil met een klas lagereschoolkinderen en naaimachines, zijn dit mijn bevindingen:

- We hadden een halve dag, het knippen deden de kinderen op voorhand zodat alle lappen vooraf onder de overlock konden passeren.

- Drie kinderen per machine was voor dit project ideaal: iedereen was steeds iets aan het doen. Aan de machines waar vier kinderen zaten, was het een nipte om alles rond te krijgen.

- Zoek mensen die het zien zitten om de werking van de machine uit te leggen aan kinderen en die het ook zien zitten om hun machine even, onder begeleiding, uit handen te geven. Dat is niet voor iedereen evident.

En dan het 'lesmateriaal': ik schreef een stap voor stap met foto's, die je gerust mag gebruiken! Het blad met 'werken met de naaimachine' vind ik zelf wel niet zo helder geschreven, maar hebben we uiteindelijk niet gebruikt: de uitleg van de begeleiders was uiteraard veel efficiënter.

Handleiding boodschappentasje

Handleiding flockfolie

Werken met de naaimachine

Vanochtend kregen vierentwintig mama's een tasje cadeau, door hun eigen koter in elkaar gezet. Ik wed dat er een paar tussen zitten die het graag zelf hadden geleerd!

Halterjurk voor tonnetjes

Eén uur in de week zit ik neder en doe ik niets. 

Correctie: een uur per week zit ik neder, doe ik niets en denk ik niet na over wat ik eigenlijk allemaal nog zou moeten doen. Gezelschap: de moeders van zeven van Livs klasgenootjes, met wie ze dat uur samen turnt. Locatie: de nette maar een beetje uit-zijn-tijd zijnde cafetaria van de plaatselijke speeltuin. Alwaar het cliché bewaarheid wordt dat je als inwijkeling mensen leert kennen zodra je kinderen naar school gaan. Er moet werkelijk iets zeer ernstigs gebeuren, (bijvoorbeeld het instorten van de cafetaria in kwestie), om me van die afspraak te doen afzien.

We praten, over die kinderen. We drinken koffie of gele limonade, met centjes die we bij elkaar leggen in een door de zorgvuldigste onder ons bewaakt portemonneetje. En, zo gaat dat als er een virus zich hardnekkig over vrouwelijk Vlaanderen verspreid: we wisselen naaipatronen uit.

De mama van Lore, een van de acht turnkameraadjes, was op zoek naar een halterjurk voor haar dochter. Ik diepte een herinnering op uit de krochten van mijn bloggeheugen en klopte aan bij Mie. Wiens dochters toen de maat hadden van Lore en Liv, die, hoewel even oud, toch een aantal centimeters schelen.

Ik ging zelf meteen aan de slag, want het zijn heerlijke zomerjurkjes-in-een-handomdraai. Om de bleke stof wat te breken draaide ik voor de linten de belegkleur naar boven.

En maakte ik twee groene elastiektunneltjes op de rug.

Ik moest bij de eerste pasbeurt heel erg mijn lach inhouden. Liv heeft nogal een 'tonnetje'. 't Is geen papdik kind, maar ook geen ranke den: ze heeft brede schouders, stevige armen en benen en haar ronde billen zijn reden waarom ze nog niet zo'n beste vriend is van broeken met een gulp: ze trekt die niet los over haar heupen naar beneden.

Dus zo'n losse zomerjurk (in een flinterdunne stof die ik van haar kreeg) dat zag er met zo'n vooruitgestoken tonnetje bepaald lachwekkend uit. Niet getreurd! Success is not final, failure is not fatal: it is the courage to continue that counts, zei Winston Churchill. En the courage to continue zat hem in een simpele elastiek in de taille.

Enige frons in de heuplijn is rolletjescamouflerend, dat weet elke rolletjesbezitter! Hoewel ik moet toegeven dat het in dit geval eerder accentueert. Maar geloof me vrij: het is beter dan het origineel.

Bovendien is het jurkje op deze manier surrogaat voor een kledingstuk waar ik erg van hou maar beter niet koop: halterjumpsuits in katoen. Liv is, hoe zal ik het zeggen, een trage beslisser wat betreft toiletbezoek. Dus als ze moet, dan moet ze. Geen denken aan dat ze zich dan eerst nog eens uit een broekpak zou kunnen hijsen. Maar door de combinatie frons + halter komt dit qua effect wel in de buurt, vind ik.

Eigenlijk moet de hals nog iets strakker geknoopt. Maar een tweede fotosessie was geen optie. Voor wie me altijd vraagt: 'hoe doe je dat toch, je kind zo laten poseren?'... Misschien viel het u al op, het was alsof ze me deze keer wilde vertellen: those days are over, moeke!

Hof-houding aan huis en een insectenvraag

Zo'n winter die zijn tentakels als ijspegels doorheen de lentekalender steekt, dat doet iets met een mens. Ruggen blokkeren, bijvoorbeeld, en nekken. Wat zorgt voor aanhoudende hoofdpijn. Strooien met cadeaus als sinusitis. Enfin, om een lang en overwegend klagend verhaal kort te maken: ik voel me niet zo aprillerig.

Gelukkig heb ik (schoon)ouders die het lentegevoel een schop onder de kont geven. Op Pinterest zag ik een plaatje van een insectenhotel. De schoonvader vond een schijfje boom, een handvol tijd en een set boortjes van verschillende diktes. En maakte mij een gelijkaardig exemplaar. 

Mijn eigen moeder, aka Omabetty, zorgde dan weer voor een heel klein beetje moes in mijn heel klein beetje tuin. De tuin heeft nog steeds vorm (een vierkant van zes op zes) en inhoud die hij had toen we het huis kochten. Eén van de bakken-met-lichtelijk-verdorde-grasbollen maakte Omabetty leeg en ze zaaide er samen met Liv wat kleutergroenten en kruiden. Peterselie onder een schoon retrogordijn (met de mot erin). Omdat mijn overgrootvader beweerde dat je dat met een doek nat moet houden tot het schiet. En wie ben ik om hem tegen te spreken?

En nu wachten wij in spanning of de naamplaatjes liegen of de waarheid spreken. Want luttele ogenblikken na het afronden van het geheel, trok Zanne gezwind alle labels uit de terrasbakken én uit het kruidenbed. Om ze daarna te schudden als kaarten en naar eigen goeddunken terug te steken.

Radijs?

Rucola?

Wie zal het zeggen? Een ding is zeker: als er iets de kop op steekt, zal ik geen beroep kunnen doen op parate botanische kennis om het kruidenkaf van het onkruidkoren te onderscheiden. Dat worden fotomails richting mijn waarde collega Wannes van Op de Boerderij...

En ook uw hulp kan ik gebruiken. Want dat insectenhotel, dat staat daar nu gewoon willekeurig 'waar het bleef staan'. Maar hoe zet ik dat het best? Vliegen die bijen er liefst in met hun kont in de zon? Of bruint dat liever niet, een hommel? Slapen die zoemers graag met hun hoofd naar het Oosten? Of ligt een lieveheersbeestje niet wakker van aardstralen?

Wie kan het mij vertellen?

(Iets wat op het eerste zicht geen) schooltas (lijkt)

Stel, we spelen handwerkquiz, ronde zeven, patronenraden. Ik laat u de patroondelen van dit object zien. Ik durf er mijn knopenvoorraad op te verwedden dat uw spontane antwoord niet 'schooltas' zou zijn... Misschien komt dat omdat ze er, ook in afgewerkte gedaante, nog steeds niet als een schooltas uitziet. Maar dat is wel degelijk waarvoor ze gaat dienen!

Gisteren ging Zanne voor het eerst naar school. Ze vertrok met veel goesting, werd daarna wat overweldigd door de chaos bij het binnengaan en hield het niet droog. En ook niet geheel, laat ons zeggen, geluidloos. Wat me toch even deed slikken bij het buitengaan. Maar ze had een leuke dag en wil met plezier terug naar 'Juffannick'. Dit had de net-voor-school-foto kunnen zijn. Ware het niet dat de tas niet op tijd af was.

Ze zeggen altijd dat je over je eerste het meest beschermend bent. Maar dat cliché gaat voor mij niet op. Livs mijlpalen vind ik leuke gebeurtenissen. Maar als het nu echt zou moeten, dan had ik haar met een gerust hart met de postbode meegestuurd om haar naar de instapklas te brengen. Ze is niet geweldig spontaan bij vreemden in mijn aanwezigheid, maar drop haar ergens alleen en ze trekt haar plan. Kind twee had ik graag met een turfdikke handleiding op pad gestuurd. Dat ze haar drinkbus nog niet zelf dicht krijgt (en dat ze beweert van wel). Dat ze linkshandig is en graag knipt, maar nijdig wordt van gewone scharen. En dat 'hoefouwen' hetzelfde is als 'goed vasthouden'.

Dit werd de echte net-voor-school-foto.
 

Ik stuurde Zanne op pad met grote zus. Met een aftands rugzakje vandeziekenkas. Met de fleurige Charlie die Omabetty voor de gelegenheid in elkaar had gestoken. En met een moeder met een buik vol ongegronde vrees. Want hoefouwen is in de kleuterklas lang niet zo'n imagogerelateerd woord als bijvoorbeeld pipi doen. Als ze wil knippen, vraagt ze doorgaans eigenlijk: "Moeke, krijg ik linkse sjaar, appeblieft?" En een uitgelopen drinkbus is ook geen ramp. Want de bodem van haar schooltas is weinig waterdoorlatend:
 

Die bodem, dat was het uitgangspunt van het hele project. Mijn eerste schooltas hield het anderhalf jaar uit. Eigenlijk ziet ze er nog erg goed uit voor haar leeftijd. Maar een kleutergestalte plus een rugzakje met draaglus is gelijk aan de garantie voor over-de-grond-slepen. En dat is dan weer rechtstreekse aanleiding voor prachtige gaten in de bodem. Dus ging ik op zoek naar iets dat beter bestand was tegen de rasp der asfalten speelplaatsen en kwam ik uit bij de plastic mandjes van Koziol.

De tas is eigenlijk een potje zonder bodem, met aan de binnenkant twee lintjes die ik rond het handvat van het mandje knoop.
 

Aan de buitenkant zie je daar niet meer van dan een klinknagel. De tas kreeg een haakje voor Zannes klaslabel. De rug is verstevigd met een dikke laag schuim. Met dank aan Kir, die net een boekentas ontmantelde en de versteviging recupereerde. Door die zachte binnenlaag voel je op de rug van de tas niet waar het mandje begint, wat essentieel is voor het draagcomfort. De rest van de tas is verstevigd met knutselrubber, twee lagen in het deksel en het front, 1 laag in de zijkanten. Ging prima, is stukken goedkoper dan de Fast2Fuse die ik voor Livs rugzak gebruikte en verwerkte ook makkelijker.
 

De draagriemen bestaan uit 1 lang lint dat bovenaan een bocht maakt en zo een lus vormt.
 

En dan dat deksel. Tja. Dat kwam zo. Ik vind de fase waarin de vorm van een naaisel bepaald wordt altijd de leukste. Het 'denken in papier'. Het broodmandje uit Zo Geknipt kwam zo tot stand. Het is het plezante aan stoffigami. En ook nu zat ik weer met stevige grote stukken papier rond dat plastic mandje te draaien. Toen ik een soort van cilinder had, zag ik plots: hé, als je dat boven dicht vouwt krijg je een soort van pillow box! Lijkt me een handige manier voor een kleuter om een tasje te openen. En zo geschiedde.

Als Zanne het deksel open zet heeft ze een zee aan overzichtelijke ruimte.
 

Want onze kinderen slepen, helaas, best wat mee naar de kleuterklas. Een opvangbrooddoos, een gewone brooddoos, twee koekendozen, een fruitdoos en een drinkbus zijn de minimumbezetting van die tas. Dat kan er allemaal vlotjes in.
 

Dichtklappen gaat met een flapje en een magneetknoop.

Over de grond slepen is niet erg. In het meest ideale geval in mijn hoofd, ziet de tas er volgend jaar nog tiptop uit en moet ik eventueel een afgesleten mandje vervangen. Over de grond slepen is trouwens moeilijk: de tas is dik en kort, dus Zanne moet al door de knieën om het asfalt te raken. Alleen die lange linten. Die worden vast wel eens in een plas gesopt.
 

Et voila, ons gezin is luier-af en peuter-af. Eens denken welke hobby ik me nu kan verzinnen!

Stof: Kokka bij Sew Mama Sew (die helaas aan het uitverkopen is). Maar je vindt de stof intussen ook bij Bambiblauw.
Metalen fournituren: Liel

Een minituin als afscheid (+tutorial)

Vandaag zwaait Zanne af in de kribbe. Ik ben niet echt het type dat filosofisch wordt bij mijlpalen. Emotioneel al helemaal niet. Maar als je ergens vier jaar lang elke werkdag bent gepasseerd, dan vertrek je daar toch niet met een simpele salut-en-de-kost. Dus deed ik vanmorgen een laatste praatje met intussen zo vertrouwde gezichten, met erg gemeende bedanking voor de voorbije tijd. En mocht Zanne uitdelen.

 

Op Pinterest zag ik hoe je van kartonnen bekertjes een mini partybox kunt maken. Mijn Pinterestinspirator plakte die doosjes gewoon dicht met een sticker. En dat was ik eigenlijk ook van plan. Koekje erin, vouwen, klaar. Maar toen kocht ik een kiemtoren en sloegen we aan het huiskamertuinieren. Omdat Liv zo graag boterham-met-perenstroop-en-kiemen eet. (Moet u ook eens proberen. Lekker en een bommetje aan vitamines). En dus schoven we het koekplan aan de kant, en werden het minituintjes.

 

 

Op de achterkant van de bloem staat de gebruiksaanwijzing. In het bakje zit een prop watten, in het blaadje zit een lepel tuinkerszaad.

DIY? Dit heb je nodig:

- een kartonnen bekertje

- een satéstokje. Knip het stokje bij tot het ongeveer 15 cm lang is, maar behoud het puntje.

- iets om gaatjes te maken. Ik gebruikte een ponstang, het satéstokje past net doorheen het gaatje van de tang.

- tuinkerszaad

- watten

- prints van een bloem, een rondje met uitleg en een bloemblaadje. Voor de gemakkelijkheid heb ik die voor u even beschikbaar gesteld. En Zannes foto er af gehaald, in de veronderstelling dat de maten van uw koter weinig boodschap hebben aan de snoet van de mijne. Hier kan u het blaadje vinden, en hier de bloem en de gebruiksaanwijzing.

 

 

Het moeilijkste deel van het hele proces was eigenlijk: de zoektocht naar neutrale bekertjes. Ik ben niet zo'n fan van wat ik uiteindelijk vond, ik zocht gewoon witte exemplaren om op te vrolijken met washitape. De meeste winkels konden me enkel voorzien van saaie bruine met zwierige koffieopdruk. Of van schreeuwlelijke Disneytoestanden. Uiteindelijk werd het dit.

Hoe moet dat dan?

- Knip de rand van het bekertje.

- Verdeel de omtrek van je beker daarna in 8 en knip de beker telkens ongeveer 3 cm in. Het kan zijn dat dat bij jou wat dieper of minder diep moet, dat hangt van de grootte van je bekertje af. De flapjes moeten, als je ze naar binnen plooit, over het midden van de beker komen.

 

 

- Vul de beker met watten.
- Maak een gaatje in het midden van elk flapje, dicht bij de rand. Bedoeling is dat het gaatje in het midden van de cirkel staat, als je de flapjes naar binnen plooit.

 

 

- Print de bloemen en de gebruiksaanwijzing.
- Knip uit, leg ze met de ruggen tegen elkaar en pons bovenaan en onderaan een gaatje.
- Steek ze samen op het satéstokje. Op de foto zie je de punt bovenaan zitten, maar eigenlijk moet die naar onder steken! Je hebt die straks nog nodig om door de gaatjes van je beker te gaan.

 

 

- Leg een blad op een wit stuk papier en stik met een kleine steek de ronde stippellijn.

 

 



- Knip het blad uit.

- Vul aan de opening met tuinkerszaad en stik daarna de rechte stippellijn dicht.

- Maak twee gaatje op de aangeduide plaats.

 





 

- Steek ook het blad op het stokje.
- Prik het stokje daarna door de flapjes van de beker en door de watten, zodat het recht blijft staan.

Klaar!

 

Merkt u het subtiele kleurverschil tussen de eerste foto's en deze laatste, gezellig gele? Juist! Die laatste werd dan ook gemaakt op een vrij onkatholiek uur. Nadat mijn lieftallige liefste zijn avond had gespendeerd aan blaadjes dichtstikken omdat ik een werkvergadering had... Het is geen gigantische tijdrover, dit project. Maar langer-dan-één-dag-op-voorhand-beginnen is toch misschien een kleine laatste tip die ik kan meegeven.

 

En dat de tuinkers van de kribbekindjes nu maar even hard groeit als het eigenwijsje op de foto, dat maandag haar schoolcarrière start!