zaterdag 16 juli 2016

Het is groen en het glijdt van de berg

'Normaal' dat zou zijn: ik op de passagierszetel, laptop op schoot, ode aan de persoonlijke hotspot en ergens in de helft tussen project 27 en 34. Kinderen op de achterbank, doorgaans relatief makkelijk te amuseren met tekenspullen allerhande of, als de rit langer dan drie kwartier duurt, met digitaal vertier. 

Maar 'normaal' is niet nu. Want er is geen ruimte voor project 27, ik ben al erg blij als ik ergens geraak met project 1. En ik geef toe: 'normaal', dat was eigenlijk niet zo normaal. En ook de reden dat het wel eens vierkant draaide, zij het dan niet tijdens het rijden. Dus doe ik hier en daar een dappere maar niet altijd even makkelijke poging om prioriteiten te stellen. Geen computerwerk tijdens hun wakkere uren op vakantie, maar genieten van uren geprul aan de voorbereidingen van de strandfloraliën.


Ook: na een uurtje Vlaamse Primitieven in Brugge toegeven aan het kind dat doodongelukkig werd van een bloedend Jezusportret. En vervolgens doen waar zij met aandrang om vraagt: de toerist, excuseer, prinses uithangen in een koets met een paard.

Wat betreft amusement onderweg is er alvast geen weg terug naar mijn oude aanpak. Sinds mijn tweekoppige kroost door heeft dat een tijddoder in de auto - naast 'stickervel' of 'DVD' - ook gewoon 'moeder' kan heten, krijg ik steevast een laptopverbod.

Ik was als kind ook gek op woordspelletjes in de wagen. Vooral 'verzin afkortingen met de letters van nummerplaten'. Maar daarvoor zijn Liv en Zanne nog iets te jong. Dus probeerde ik voor de grap eens 'het is groen en het glijdt van de berg', om te zien of dat al pakt bij een kind van bijna 6 en eentje van 7. En ja hoor, dolle pret. Nog eentje. Vroegen ze. En zo begon het.

Ik lieg niet als ik zeg dat ik de voorbije vier dagen - bij gebrek aan moppenboek, want die staan ermee vol - al wel 100 van die vragen verzon. Het is ook echt niet moeilijk: zoek een woord, best eentje dat uit twee delen bestaat, (onder-broek), zoek een rijmwoord op een van de twee leden (onder-donder), vervang (donderbroek) en zoek een omschrijving (je doet het aan onder je kleren en het onweert). Zoals altijd geven de schunnige het meeste lol. En liggen er vaak verzinsels op je lippen die je net op tijd weer inslikt, wegens KNT.

Kleintjes hebben nog een zetje nodig en komen er via bijvragen. (Wat doe je aan onder je kleren? Wat hoor je als het onweert? Maak eens een woord van donder en onderbroek?) Maar ik denk dat het een spel is dat een redelijk verschil in leeftijd tussen je kroost best aankan. Ik doe je 30 van onze verzinsels cadeau. De eerste 20 verzon ik en de laatste - en toen werd het pas echt leuk - is er eentje van Liv. Benieuwd met wat jullie autoritten vullen!

Het is een vogel en hij werpt kindjes naar de mensen. (een gooievaar)
Het is een snelle turnoefening. (rapslag)
Het is een klein broodje en het stelt de hele tijd vragen. (een kwistolet)
Het zijn twee billen en ze spuiten water. (een kontein)
Het is een lang brood en het maakt luide muziek. (een rockbrood)
Het is hard als het uit de lucht valt en mooi op je nagels. (hagellak)
Het zijn schoenen met wielen die snel kapot gaan. (brolschaatsen)
Het is een zachte weg om op te fietsen. (fietsmat)
Hij staat in de goal en heeft het frisjes. (koelman)
Het is glibberig, je kan er tegen sjotten maar dat doen pijn aan je voet. (voetkwal)
Je kan er mee varen en ze zitten met twee in 1 nootje. (pindaboot)
Het is je liefste schat maar ze heeft een glas teveel op. (zattebout)
Het is een lange groene groente en hij is niet zo verstandig. (domkommer)
Het is slierterig eten en het vindt alles grappig. (lachetti)
Je doet het aan in het zwembad maar geraakt niet zo snel vooruit. (rembroek)
Het zijn zomerschoenen voor huilebalken. (weenslippers)
Het is een luchtmatras die de hele tijd plat gaat. (buchtmatras)
Het zijn drie vaders die Oyalélé zingen (Pa3)
Het is onheilspellend aperitief. (rampagne)
Je stopt het in je haren en rijdt er langs. (viadeem)
Het is witte saus die op de frieten klopt. (slayonnaise)
Het is een klein vogeltje met een grote cupmaat. (een grootborstje)
Het zit aan je arm en het is een lang zacht broodje. (handwich)
Het is een draagbare computer die je met een lepeltje eet. (paptop)
Het ligt op de pizza en er zit niks in. (holijf)
Het staat in de kruidentuin en is een vrouw. (meterselie)
Het is witte kaas en hij zegt sorry. (spijtekaas)
Het is een badpak in twee delen en het huilt. (snikini)
Het is oogmake-up en het sprak niet de waarheid (loogschaduw)
Het is een geel stuk fruit en toch is het groen. (cigroen)

donderdag 14 juli 2016

Zo Geknipt - Sew Snappy

Er hebben wel meer blogs een zomerstop, dus op zich is het niet zo verwonderlijk dat er hier zelfs geen komkommers meer verschenen sinds het jas/manteltjeverhaal. Dat de stilte niet aan komkommers lag, is gewoon jammer maar helaas: ik weet niet of het hoofd of lijf was dat eerst de duimen legde, maar ze bleken allebei te protesteren. We klommen intussen van een paar weken totale non-activiteit naar semi-activiteit. Met nog steeds een frustrerend aantal uur slaap op een dag, maar kijk, er staan intussen wel wat dingen op stapel om naar uit te kijken.

Wie weet volgt er binnen afzienbare tijd alweer wat werk van Mind the Whale, als we weer een versnelling hoger kunnen schakelen. En verder ligt er nog iets op die stapel dat ik geen klein bier vind! De Nederlandstalige versie van het eerste Zo Geknipt! boek lijkt intussen werkelijk een collectors item: hij wordt niet meer gedrukt, maar ik krijg nog dagelijks de vraag waar hij te vinden is. Wie een aardig mondje Engels spreekt, kunnen we binnen afzienbare tijd een alternatief bezorgen. Zo Geknipt! krijgt een Engelstalige evenknie, dankzij Meteoorbooks. Het boek begint - ergens in oktober - als Sew Snappy aan zijn reis rond de wereld. Met welbekende recepten, een top-partner-in-crime voor de vertaling, en met een dikke dankjewel voor An van Straight Grain die me een legertje Engelstalige proeflezers bezorgde. 

Ik nam voor de gelegenheid het boek zelf nog eens ter hand: nichtje Flo werd zes en vroeg een zwemzak voor haar verjaardag. Ik denk dat ik mijn stofbestellingen van het laatste jaar op 1 hand kan tellen: ik ben vrij goed bezig in het project 'kastopwerking'. Ik koos uit de aanwezige en sterk slinkende voorraad voor een vrij bont en tegelijk herfstig pallet voor de zwemzak.

Ik ben nog steeds een tikje fier op het ontwerp: niet veel meer dan een drawstring zakje en helemaal niet zo veel werk, maar wel een tikje meer. En het is dat tikje dat het hem doet. Flapjes met stroppers om de maat aan een kinderrug aan te passen en een voorzakje voor een koek of 'kastjesgeld'. 



Het is geen naaiproject om de wereld mee te veroveren, maar een klein en een fijn. Een mens moet ergens (her)beginnen!

woensdag 25 mei 2016

Horizon


"Het is best mooi... voor een gordijn." Een grapje dat menige wederhelft weleens durft bovenhalen, als mevrouw zich in zijn ogen in de raambekleding van grootmoeder zaliger heeft gehuld. Wat wij dan 'retro' of 'vintage' noemen. De mop was al deel van mijn eerste schuchtere stappen in naaiblogland. 

In het geval van dit verhaal had ik in feite werkelijk gewild dat dit blogbericht een gordijn betrof. Hoewel u nu misschien fronst bij een dergelijke vreemde intro, en hoewel u gelijk heeft als u beweert dat dit toch eerder kenmerken van een manteltje heeft.



Het verhaal ging als volgt. Gwentibold en wederhelft timmerden in de paasvakantie aan een warme thuis. Niet voor zichzelf, maar voor een hele groep minderjarige onbegeleide vluchtelingen, die samenwonen in een centrum in Aalst. (Een project dat je hier kan steunen, trouwens.) Of er mensen zin hadden om een dagje mee te klussen. Vroegen ze. Dat zagen wij wel zitten. Wim werd ingerekend in Team OSB, met resultaten als deze. Ik vormde op mijn eentje 'team gordijn', met als plan om 4 hoge ramen te voorzien van bekleding: witte dikke Ikeastof met een dip dye randje.

Alles goed en wel, tot en met 'Ikeastof'. Want zat daar het probleem. Nadat we eindelijk hadden uitgevist hoe we de verfopdracht letterlijk vlekkeloos zouden kunnen uitvoeren, en zo horizontaal mogelijk, bleek de stof spelbreker. 5 van de acht gordijnen maakte ik met oldschool Ikeastof, die al een jaar of 8 in mijn kast lag, te wachten tot ons eigen huis gordijnen zou krijgen. Voor de rest van de Aalstse ramen ging ik nieuwe stof halen. En daar wrong het schoentje: beide stoffen bleken totaal anders op het verfbad te reageren.

Dit soort veelbelovend gepruts...


... resulteerde in donker petrol gordijnen in de oude stof, en exemplaren in een onbestemd grijs als ik nieuwe stof in de verf doopte. Terug naar af. Dip dye plan afgeblazen, witte gordijnen wachten op verzending naar Aalst.

Om dat ene stuk geverfde proefstof toch mijn geweten te laten blijven ambeteren, kreeg het een andere bestemming, dagelijks in mijn zicht. Zanne voert al weken strijd voor het aandoen van een jas, als het niet regent. Naar 'koude' heeft ze geen oren. Ik gooide het over een andere boeg dan te blijven argumenteren. Dus als u haar tegenkomt en dit maaksel komt ter sprake, onthoud: dit is geen jas. Dit is een 'manteltje'.


Een manteltje waar ze blij mee is!


Ik maakte Straight Grains nieuwe Moiano Coat, in een redelijk 'naakte' versie. Ik liet alle opties weg. De stof heeft iets van de zee, en de zee is mooi zonder franje. Bovendien leken zichtbare stiksels me geen goed idee. Ik weet niet of u vertrouwd bent met deze Ikeastof, maar ze bestaat uit allemaal fijne ribbeltjes en is heel stug. Als je naald niet exact de draadrichting volgt, of er loodrecht op kan stikken, gaat ze er op dansen, ook als je voor een steviger exemplaar kiest. En dat geeft een lelijk zigzagresultaat. Ik ging dus voor 'heel flink strijken', voor de rest is de jas een naadloos exemplaar.

Ik veranderde verder maar 1 detail aan het ontwerp: ik verhoogde het mouwbeleg. Om de 'horizon' min of meer te laten doorlopen. Oh ja, en de knopen zijn nep, daar zitten grote drukknopen onder.


In het geverfde stuk zie je hier en daar een wit vlekje: daar zat een stukje washitape om te markeren tot waar ik mocht verven. De dame op YouTube zei dat het geen kwaad kon voor het eindresultaat. Misschien houdt zij van bootjes die weldra Engeland bereiken?


De bestemmeling wilde hem meteen aan. Hoera. Dat mag nooit voor de foto's zijn geschoten, dus ze stepte vanmorgen in de vroegte naar het fietswegje voor pre-school-beeldmateriaal.


Ik weet niet of het aan het jasje lag, aan haar modellenwalk, of aan het feit dat de fietssnelweg in volle schoolochtendspits plots een catwalk werd.


Maar ze had in elk geval bekijks!


Het patroon is verkrijgbaar in digitale versie maar ook op papier.
Spring van blog naar blog om andere mooie voorbeelden te vinden:

You can buy the Moiano pattern as a digital file or as a paper pattern
Check out other beautiful Moiano's:

Leven Met Liv | Liesellove | My Minnie Mie


Met de code MOIANOTOUR10 krijg je 10% korting op het patroon!

The code MOIANOTOUR10 gives 10% off on the Moiano pattern!

dinsdag 17 mei 2016

Puzzel

"Is het waar dat je verdwijnt als je iemand een hand geeft?" Haar hoofd schuin, ogen die geen focus verliezen en daarboven twee wenkbrauwen in een deuk. Alsof ze haar blik met twee accenten kracht wilde bijzetten: ik! snap! het! niet!

Zanne was op zoek naar houvast. Ze had een zin opgevangen die ze niet kon plaatsen en haar interpretatie was weinig geruststellend. Ik nam een momentje 'achteruitdenktijd' en we slaagden erin de oorsprong van haar argwaan te achterhalen. Op de radio zong muzikaal poeet Bart Peeters: "Liefde is alles wat er blijft wanneer de rest verloren is. Leg je hand in de mijne, tot we samen verdwijnen, onhoorbaar en onzichtbaar worden, onpeilbaar of iets van die orde, en zonder loopt het meestal ergens mis."

Moeilijk te kaderen als je vijf bent! Stel je voor: je legt je vingertjes in de hand van iemand die je vertrouwt en hopla, weg van de wereld. En wat moet ze zich dan bij het woord ‘onpeilbaar’ hebben voorgesteld…


Zannes groeien wordt getypeerd door momenten van argwaan, gevolgd door geruststellen en leren. Eigen aan de leeftijd, ongetwijfeld, niet eenvoudig maar ook mooi en nieuw voor ons. Liv van zeven wordt nauwelijks verontrust door dingen die ze nog niet begrijpt: ze lijkt te filteren. Snapt Liv het niet, dan gaat ze er niet op in.

Gek genoeg lijkt de taalontwikkeling van onze dochters op de manier waarop ze met een puzzel aan de slag gaan. Liv kiest een haalbare puzzel uit de kast en start met hoekjes en randen. Binnen dat vatbare kader puzzelt ze het geheel bij elkaar. Hoe ouder ze wordt, hoe groter het aantal stukjes: ze doseert de uitdaging. Zanne kiest een doos die prikkelt, of die nu negen of driehonderd stukjes telt. Ze puzzelt vanuit de kern, met de nodige frustratie en roep tot hulp. Maar ook met iets indrukwekkender resultaat.

Dus denken we regelmatig terug aan het moment waarop de knoop in haar hoofd verscheen, om hem samen te ontwarren. “Pieter Konijn gaat voor zijn vrienden door het vuur. Mama, dat is lief, denk ik, maar waarom moet hij branden?”

Column in Meertaal

maandag 18 april 2016

Zoet en zacht

Het begon met een geboortekaartje. Het mocht roze zijn en zoet en met alle zachtheid van de wereld. En met een vogeltje of een hertje of zo. Een stijl waar ik me nog nooit aan had gewaagd, maar ik wilde wel eens proberen. Een hertenkalf van het net plukken is niet netjes, uiteraard. En betalen om een bestaande bambi digitaal te lijf te gaan, vond ik om een of andere reden niet uniek genoeg voor dit mensenkind in aantocht. Dus ik zette me aan de keukentafel met een doos aquarelpotloodjes. Tot grote vreugde van de dochters: samen kleuren, dat gebeurt niet vaak. En zo werd dit hertje geboren, een paar maanden voor Renée haar opwachting maakte.


Renée was een groot cadeau, en cadeautjes behandel je voorzichtig. Ik maakte voor haar een zachte badjas. Renées tante stikte een One to Hug in elkaar en had wat restjes van de stof, net genoeg voor een behoorlijk eind biaislint. Dus ik maakte ook een One to Hug, maar in een andere toepassing. Het werd een al even zoete badjas.



De goede verstaander kan de werkwijze afleiden uit de foto’s, want je komt er gewoon door een enkele jas te maken in plaats van een gevoerde, met verlengde panden en een lint in de taille, en met met wat biaislint hier en daar. 


Maar kijk, Renée werd niet de enige badjasbaby, want ik vond het best een lollig geboortecadeau.  Je haalt met wat puzzelen een jasje uit een badhanddoek: de randen van die handdoek kan je mooi in het jasje verwerken. Dus: als het exemplaar voor Jitte hier ten tonele verschijnt, leg ik je snel uit hoe One to Hug een rol kan spelen in de badkamer. 


Want geef toe, toch te schattig als er tussen die lange jassen eentje als dit aan de kapstok hangt?

zondag 10 april 2016

Paasbest

Niemand ontsnapt aan de rufflegekte! Logisch, in een periode waarin iedereen geniet van het spelletje verstoppertje met de zon. (En dan vooral wanneer we het spelletje winnen.) Of zoals Zanne zegt: bij zo'n mouwen mag je alleen blote armen aandoen!



We gingen er dus ook voor, hier! Ik kocht ergens in een stoffenveiling een lapje quiltstof getiteld 'de vier seizoenen' en presenteer u: de lente. Gecombineerd met een warmgeel ruitje dat ik vond bij Mon Depot. Ik zie overal mooie rufflejurken verschijnen, maar ik wilde echt graag een topje. Omdat ik wel hou van de combinatie van die zoet-romantische ruffles met een stoere broek of short. En gelukkig maar: mijn ontwerp bleek bij uitvoering echt een beetje over the top. Die mouwtjes mogen gerust half zo breed. (En het bloesje een paar cm langer.)

Maar ik ben dan weer wel tevreden van de knoopjes, de getailleerde rug en het striklint.




Over the top voor mij bleek over the moon voor Liv! 


'Dolenthousiast' is een understatement: ze blonk toen ze de top mocht passen, ik zag haar nog nooit zo in de wolken bij een naaisel.











Zij had het dan ook meer op een totaalconcept begrepen en bedelde om er ook nog een onderstuk bij te maken. Welaan dan. Ik maakte snel een rokje op elastiek met een rolzoom, met een van de vele kleurtjes elastiek van bij Pieke Wieke.




Speaking of 'paasbest': veel meer paas kan je niet gaan.


En wat zei Zanne? "Wij maken hier geen kleedje voor 1 kind hè? Samen delen!" Gelukkig weet ze nog niet dat er nog 3 andere seizoenen in de kast liggen!

donderdag 7 april 2016

Gratis extraatje voor Miss Madeline: zwierrok

Het wordt stilaan echt tijd om de kasten met zomergoed te vullen. Ik weet niet altijd goed te omschrijven hoe lang je werk zult hebben aan mijn patronen omdat dat van je eigen skills en tempo afhangt. Maar Miss Madeline durf ik met de hand op het hart in de categorie 'snel zomergoed' parkeren. Ik maak de t-shirtversie op een dik uur en de jurkversie op anderhalf uur. Dus zelfs wie van slow sewing houdt en de tijd verdubbelt, heeft nog garantie op een kledingstuk op een vrijgemaakte avond.

Het patroon bestond al als topje en als versie met een rechte rok, al dan niet met elastiekje in taille of heupen. Bellevi voegde een zwierrokje toe aan haar versie, en dat leek me een hele leuke aanvulling om van het patroon een echte zomer-allrounder te maken.



Want lieve Elli laat het u zien en ik ga het niet ontkennen: van de zon ga je al eens dansen!



De basis van deze jurk bevat de gekende Miss-Madeline-elementen: de ruglus, 


en gevlochten tricotlint voor de bandjes.


Ik gebruikte deze keer iets dunner lint, maar vlocht met vier strengen in plaats van met drie.


Het rokje is geen volledige cirkelrok: in tricot vind ik dat te zwaar vallen, en bekom je al genoeg zwier met een bijna-volledige cirkel.


Wil je net als Elli een jurk voor een zomerdansje? HIER kan je het extra patroondeel vinden, en een aanvulling op de handleiding. Een klein cadeautje, omdat ik blij word van wat een zwierrok met kleine meisjes doet!